Przekroj pod chmurką

Projekt jest w drodze

2012-01-31T02:06:00.000+01:00

fot. Sebastian Frąckiewicz

Ten wpis to nieoficjalna zapowiedź książki o komiksie, nad którą właśnie siedzę. A dokładnie - książki z wywiadami, rozmowami o kulturze komiksowej w Polsce. Z powodu książki nie było wpisów. Zestaw rozmówców będzie obejmował nie tylko osoby z komiksowego getta. Książki nie wyda żaden wydawca komiksowy i jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, powinna ukazać się w maju. Szczegóły będę zdradzał na bieżąco. Przy okazji po jednej przygodzie z wielkopolskim dziennikiem, który "pożyczył" sobie moje zdjęcie z bloga bez mojej wiedzy i wrzucił na swoją stronę (po interwencji od razu zdjął i zobowiązał się do zapłaty za publikację fotografii) nauczyłem się podpisywać fotki. Może to pretensjonalne, ale pozwala unikać dziwnych sytuacji.

Na zdjęciu oczywiście Agata Nowicka w swojej pracowni

Po tym wpisie naprawdę muszę wyrobić się z książką w terminie. Nie ma odwrotu.

Prasówka i wróżby

2011-12-17T01:46:00.001+01:00

W grudniu, jak co roku, kiedy normalni ludzi żyją świętami, prezentami itd, dziennikarze wrzucają piąty bieg. Podsumowania roku, zapowiedzi, numery świąteczne, noworoczne, ponoworoczne. I cisza na blogu.

A zatem...

W tym roku akcję Komiks Roku 2011 nadzoruje Dominika Węcławek. Typuje Bartek Sztybor, Maciek Pałka, Sylwia Kaźmierczak, Katarzyna Nowakowska i ja. I jak w zeszłym roku jest obsuwa. Ale jak ruszy, głosujcie. Ostrzegam, znów na naszych listach znalazły się jakieś dziwne, hipsterskie pozycje nie tłumaczone na nadwiślański. Ale w nominacjach są też ziny.

Adres się nie zmienił: www.komiksyroku.pl

W ostatnim "Przekroju" poszedł materiał o przedwojennych komiksach. Wystartował bowiem projekt

www.komiksowekronikipoznania.pl, archiwizujący komiksy z dawnej prasy ze stolicy Wielkopolski. A Adam Rusek przygotował już świetnie zredagowaną antologię przygód o Bezrobotnym Froncku. Jeśli Kulturze Gniewu uda się wydać to w przyszłym roku, będzie o czym pisać i rozmawiać.

Skoro już bawimy się w przepowiednie, to zapamiętajcie nazwisko Dzierżawska.

Zofia Dzierżawska. Obok Marcina Podolca szykuje kolejny wymiatacz z młodego pokolenia. Możecie sprawdzić czytając jedyny naprawdę ciekawy polski komiks historyczny wydany w tym roku, antologię "Złote Pszczoły" o Żydach przedwojennej Warszawy. Mała próbka poniżej.

Skoro już jesteśmy przy historii.

W najnowszym numerze "Take me" rozmawiam z Filipem Springerem o jego reportażach "Miedzianka". To miasteczko na Dolnym Śląsku, które dosłownie zapadło się pod ziemię. Poza tym na stronie "Take Me" redakcja zamieściła stary wywiad z Zografem.

Całość TUTAJ

I skoro już mówimy o podsumowaniach. To jeszcze nie jest podsumowanie, bo 2011 cały czas trwa i szykuje kilka niespodzianek.

Dym: picturebook dla dorosłych

2011-11-06T20:04:00.001+01:00

Przejmująca i lakoniczna opowieść o dziecku spalonym w obozie zagłady.

Książka obrazkowa dla dojrzałego czytelnika? Jak najbardziej. Nie zaskakuje to Francuzów, Koreańczyków czy Hiszpanów. Po lekturze „Dymu” nie powinno dziwić także czytelników nad Wisłą, choć u nas ten gatunek narracji graficznej, który zwie się z angielska picturebook postrzegany jest jako rzecz jedynie dla dzieci. Podobnie było 10 lat temu z komiksem, zatem przed książką obrazkową pewnie jeszcze długa droga do przychylnego spojrzenia na to medium.„Dym” to właściwie pierwszy, a zarazem mocny i wstrząsający krok na tej trudnej trasie. Historia opowiada o dziecku, które trafia do obozu i przedstawia nam swoją relację, aż do dnia, gdy zostaje zabrane do komory gazowej. Mały narrator mówi do nas przez zaciśnięte gardło, jakby mógł wydusić z siebie zaledwie kilka słów, które dopełnione zostały szkicowym rysunkiem przedstawiającym świat rzeczywisty, splatający się z surrealistycznym koszmarem. Siła tego albumu polega na jego oszczędności środków. Subtelna warstwa graficzna polskiej ilustratorski Joanny Concejo (hiszpańskie nazwisko po mężu) i tekst który niosący więcej niedomówień niż wyjaśnień łączą się w nierozerwalną całość. Ale wyjaśniać tu zbyt wiele nie trzeba, bo czytelnik od pierwszej strony przeczuwa, jak będzie wyglądał nieuchronny koniec tej opowieści. I właśnie dlatego, że „Dym” zostawia tak wiele miejsca dla wiedzy, wyobraźni i emocji czytelnika, jest niezwykle przejmujący, wręcz fizycznie dotkliwy. Ciarki przechodzą po skórze.

Anton Fortes (tekst), Joanna Concejo (rysunki), Dym, Wydawnictwo Tako, Toruń 2011, s.36,

3 HIT combo

2011-11-03T23:08:00.003+01:00

To był bardzo dobry tydzień: recenzja "Lincolna" w "Przekroju", duży tekst o Tintinie w "Polityce", kolumna komiksowa w "Magazynie Literackim" (dodatek do "Tygodnika Powszechnego" - nowa Marzi, krótki felieton o zinach i o Kochalce). Taka konstalacja to rzecz jasna wyjątkowy zbieg okoliczności. Taki zbieg okoliczności mógłby mi się zdarzać co tydzień. Gdyby Polska była Francją. W następnym wcieleniu chciałbym urodzić się we Francji.

Noc bałwana

2011-10-30T23:30:00.002+01:00

Tomek Niewiadomski i Grzegorz Janusz wygrali konkurs "Stan Wojenny. Trzydzieści lat po" zorganizowany przez Muzeum Wojska Polskiego w Białymstoku. Za zgodą autorów wrzucam plansze na bloga.

W sumie zamiast tego dość oczywistego symbolu sojuza można by dać inny, niezniszczalny symbol tamtych czasów, np. lodówkę Mińsk (kto miał w domu, dobrze wie, że to prawda). Lodówka Mińsk niejedno przyjęła na klatę. Ale poza tym historia bardzo przyjemna.

Listopadowy "Arteon" o komiksie, 34 nr "Ha! art!" o story arcie

2011-10-28T21:43:00.002+02:00

Od 7 listopada możecie szukać w kioskach nowego numeru "Arteonu", który został poświęcony komiksowi. Była wystawa "Black&White" w MSN, magazyny o sztuce interesują się komiksem... idzie to w dobrym (mam nadzieję) kierunku. Napisałem dla "Arteonu" , z założenia subiektywny, tekst o relacjach między obrazkowym gettem a artwoldem. Rafał Wójcik zrobił komiksową mapę Polski, a do tego numer zawiera jeszcze dwa inne artykuły. Poniżej wrzucam okładkę i spis treści (po kliknięciu - big size). Ilustracja na okładce: Kuba Woynarowski.

Narracji obrazkowej albo rzecz ujmując inaczej - story artowi (a zatem także i komiksowi) został poświęcony 34 nr "Ha!art!", który został przygotowany przez tegoż samego Jakuba Woynarowskiego. Spis treści wygląda bardzo interesująco. I uwaga, numer został zrealizowany dzięki środkom z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Podkreślam to, żeby nie było, że jestem tendencyjny.

Spis treści:

Jakub Woynarowski – Orbis Pictus
Jakub Woynarowski – Wernalina
Justyna Gryglewicz – Celebryci
Marek Turek, Jakub Woynarowski – Ludzie z niskiego zamku (czyli historia której nie było)
Stanisław Liguziński – Kleksy w kosmosie, czyli kilka słów o eseju komiksowym
Agnieszka Piksa – Ludożercy na wolności
Sławomir Shuty – Nowy Baton
W gumiakach przez podświadomość – Ze Sławomirem Shuty rozmawia Piotr Marecki
Sławomir Shuty – Baton III: Taltosz
Magdalena Kociałko – Czycza malowanki z kluczem
Aneta Rostkowska – Historia sztuki jako story art
Aleksandra Jach – Oczy szukają głowy do zamieszkania
Kobra–działkowiec–wróżka – Z Agnieszką Piksą rozmawia Łukasz Białkowski
Agnieszka Piksa – Gatunki i chwyty techniczne
Wokół krytycznej literatury graficznej – Z Tomaszem Kozakiem rozmawia Jakub Woynarowski
Black and white: komiks w muzeum – Z Łukaszem Rondudą rozmawia Jakub Woynarowski
Maciej Sieńczyk – O mojej metodzie tworzenia komiksów
Oderwany – Z Mikołajem Tkaczem rozmawia Jakub Woynarowski
Piotr Sikora – Się dotknąłem w oko gołe. O relacji między narracją tekstową a wizualną w twórczości penerstwa
Alek Hudzik – Książka i zin artystyczny. Historia napisana od nowa
Urszula Pawlicka – Story art i nowe media
Małgorzata Jabłońska – o:koliczność–o:sobliwość
Torun Ekstrand / Małgorzata Jabłońska i Piotr Szewczyk – Nowe legendy miasta Karlshamn

Grand Prix MFK

2011-10-24T00:51:00.007+02:00

Za zgodą Bereniki Kołomyckiej i Michała Narożniaka wrzucam plansze z ich komiksu "O psie, który czuł się człowiekiem". Ośmioplanszówka dostała tegoroczne grand prix w Łodzi. Scenarzysta ma 19 lat, studiuje historię na UW. Nagroda w 100% zasłużona, ale już o tym pisałem. Duet ma w planach album. Klilkać w plansze, by zrobiły się większe.

Mogiła dla wroga

2011-10-20T00:19:00.002+02:00

Maciej Karalus ze Stowarzyszenia „Pomost”: 90 procent ekshumacji, które wykonujemy, nie dotyczy grobów żołnierzy niemieckich poległych w walce. To mogiły tych, którzy poddali się podczas odwrotu w 1945 r. i zostali rozstrzelani przez Armię Czerwoną.

Tym razem wywiad nie o komiksach. W najnowszym "Tygodniku Powszechnym". Materiał wysyłałem z innym tytułem, ale na szczęście redakcja wymyśliła lepszy. Dużo lepszy. Maciej Karalus to także jeden z członków zespołu Cymenon X.

A tutaj link do tekstu z Tygodnika

Poniżej wklejam jeszcze fragment, który z powodu braku miejsca na łamach nie wszedł do wywiadu:

"Podam jeszcze jeden, naprawdę dziwny przypadek, wręcz przerażający – para, która poznała się i pobrała po wojnie, a przeżywała ją w zupełnie skrajnych warunkach. Żona była w obozie koncentracyjnym i szczerze nienawidziła Niemców, a mąż był niemal germanofilem. W czasie wojny pracował w Poznaniu w fabryce mundurów. Opowiadał mi, jaki to w fabryce był porządek, wszyscy byli dla niego mili i zakład świetnie funkcjonował. Dodam, że nie podpisał żadnej Volkslisty. I nie zmienił zdania nawet pod wpływem doświadczeń żony. Ich małżeństwo się nie rozpadło. Trudno to wszystko zrozumieć, a już tym bardziej ocenić – nam, którzy nigdy nie zostaliśmy wystawieni na próbę wojny".

Ta historia to materiał na dobry scenariusz

Kilka kadrów z Łodzi

2011-10-04T22:54:00.006+02:00

Spotkanie z Eduardo Risso. Tłumacz, który chyba nie czyta komiksów i czasem nie rozumie kontekstu. Prowadzący całkiem nieźle daje sobie radę, ale po jakimś czasie pytania o rynki i technikalia zaczynają nużyć. Tym bardziej, że dla Risso angielski to też nie jest język, wktórym czuje się jak ryba w wodzie. Najciekawsze pytanie o inspiracje, o rysowanie typków spod ciemnej gwiazdy padają z sali. Czasami mam wrażenie, że spotkania powinny w ogóle odbywać się na zasadzie 20% pytań od prowadzącego, 80% pytań z sali. Sam Risso uśmiechnięty od ucha do ucha, bardzo pozytywny i konkretny. „Staram się wykonywać swoją pracę najlepiej, jak potrafię”. Najbardziej pogodny komiksiarz jakiego w tym roku widziałem.

Nagrody na krótką formę komiksową. Bezsprzecznie, wbrew kilku sieciowym utyskiwaczom, Grand Prix należało się Berenice Kołomyckiej i Michałowi Narożniakowi, najlepiej narysowana, opowiedziana i w dodatku pięknie pokolorowana historia. Ładne plamy, trochę na modłę Manuele Fior, a do tego własny, oryginalny język komiksowy i cudowna lekkość w prowadzeniu historii. Gdy bierze się do ręki festiwalową antologię to między tą pracą a pozostałymi różnica jest wyraźna. Mam nadzieję, że ten duet zrobi kiedyś album. Album z rysunkami Mikołaja Ratki czy Leszka Wicherka też bym chętnie przeczytał. Ale u nas jak ktoś rysuje prosto, to nie umie rysować. Ciekawe, czy gdyby tacy goście jak James Kochalka lub Chester Brown tworzyli w Polsce, to też dowiedzieliby się, że jak cień na plecach konia się dobrze nie układa, nie warto na ich prace patrzeć.

Gala MFK jak to w ostatnich latach na bogato i profesjonalnie. Zgrzyt to suma nagród. Jak już wspominał Daniel Gizicki na swoim blogu obserwowanie, gdy na międzynarodowym festiwalu sztuki komiksowej satyryk zgarnia 10 000 , a najlepszy komiksiarz połowę tego jest dość osobliwe. Spokojnie gala mogła by być skromniejsza lub można by wyciąć jakiś punkt programu na rzecz nagród. Jak dla mnie to wręczenie nagród mogłoby się odbyć nawet w knajpie lub w piwnicy, o ile zwycięzcy konkursu mogliby dostać większą sumę. Tym bardziej, że często nagrodę trzeba podzielić przez dwa, a twórcy komiksów nie mają zbyt wielu okazji, by pracować przy komercyjnych, a do tego sensownych projektach.

Miasto Łódź tradycyjnie zachwyca i straszy. Kilka kwartałów dalej od Piotrkowskiej mnóstwo pięknych budynków w tak fatalnym stanie (niektóre perełki na szczęście odzyskują blask). Mimo wszystko polecam spacer ulicą Gdańską do Muzeum Sztuki Nowoczesnej koło Manufaktury. Kontrast między Gdańską a wyłaniającym się z niej architekturą kompleksu wokół Manufaktury uderzający. Niedziela, godzina 13.00. Stojące w bramie kilkulatki rzucające do siebie siarczyste„spierdalaj”. Starsi stoją z flaszkami. W Muzeum Sztuki Nowoczesnej idę pooglądać stałą ekspozycję. Mają w kolekcji m.in. „Film mówiony” Wojciecha Bąkowskiego, który pochodzi z Poznania. Ale żadna poznańskie muzeum czy państwowa galeria nie ma w swojej kolekcji prac Bąkowskiego, więc, żeby je zobaczyć, trzeba przyjechać do Łodzi. „Film mówiony” powinien spodobać się wszystkim fanom obrazków, którzy lubią twórczość artystów „nie potrafiących rysować”. Chciałem jeszcze rzucić okiem na wystawę Macieja Pałki w Małej Literze, ale zobaczyłem kartkę „za 15 minut wracam”. A czasu już brakowało.

W tym roku na MFK było chyba więcej osób niż na poprzedniej edycji. Przynajmniej tak mi się wydawało. Atmosfera i możliwość spotkania wszystkich w jednym miejscu na komiksowych plotach – jak co roku bezcenna.

ps. Sztyboriady w tym roku nie było, ale kolesie odbierający nagrody w konkursie Tekkena też dali niezły popis ("Grajcie w Tekkena, bo jest taka zabawa!")

W ostatnim Tygodniku

2011-09-24T00:26:00.000+02:00

W ostatnim "Tygodniku Powszechnym", a dokładnie w "Magazynie Literackim" kolumna komiksowa: krótko o komiksach dla dzieci (a raczej o ich braku), kilka słów o Cartoonmovement i trochę rozwodzę się o najnowszych "Rewolucjach". To dobry album jest.

Łamiemy schematy

2011-09-22T23:18:00.000+02:00

W Polandzie jest tak, że wszystko musi mieć swoją konwencję. Plakat komiksowy musi mieć superbohaterów, reklamy producentów części samochodowych muszą mieć gołe panny, a przedszkole powinno nazywać się "wesołe..." lub "słoneczne...". Z okładkami jest podobnie. Gatunki mają swoje wizualne kody i konwencje. Reportaż nie jest wyjątkiem. Wystarczy wejść na stronę jakiejś dużej e-księgarni i poszperać w wyszukiwarce. Łatwo zauważyć, że książki reportażowe w przygniatającej większości na okładkach mają... po prostu reporterską fotę i kropka. Zagraniczny wydawca "Białej gorączki" (abstrahując od słynnego sporu na temat znajomości języka rosyjskiego u Badera to świetna książka) złamał konwencję.

Wyszło więcej niż dobrze.

Profeska

2011-09-19T23:05:00.003+02:00

Jak poinformował dzisiaj press.pl Agata "Endo" Nowicka i Maria Zaleska utworzyły nową agencję ilustratorską - ILLO i siłą rzeczy stały się konkurencją dla Illustrate Yourself. Pod skrzydła wzięły twórców, którzy na brak zleceń z pewnością nie narzekają: Tymka Jezierskiego, Arobala, Mateusza Kołka, Pawła Jońcę czy Adę Buchholc. To dobry pomysł, bo twórca jest od tworzenia, a manager od negocjacji cen tak, by twórcy było dobrze. I żeby nie schodził za bardzo ze stawek. A nie każdy twórca w rozmowach jest odpowiednio asertywny. Poza tym nowy cech ilustratorski organizuje wystawę polskiej ilustracji w Berlinie. Niedawno Endo przetarła sobie szlaki publikacjami w "New Yorkerze", może uda się także innym ilustratorom z Polski. ILLO ma już swoją stronę i fejsa

KLIK

A teraz tylko pora na to, by komiksiarze zorganizowali sobie podobny cech.

W najnowszym "Przekroju"

2011-09-13T23:55:00.003+02:00

Recenzja nowego "Likwidatora.Prawda Smoleńska" i przedpremierowo zabieram się za Diefenbacha. Hardcore level nowego komiksu Dąbrowskiego zbliża się do wyniku "La masakry".

Paranoje komiksowe i róbmy swoje

2011-09-10T23:44:00.000+02:00

Europejski Kongres Kultury trwa w najlepsze. Artystów komiksowych z Europy brak. Agata Wawryniuk i Bele robią za listek figowy organizatorom, a Agata Wawryniuk w komentarzach na Kolorowych Zeszytach sama przyznaje, że karteczki post-it są, bo EKK kosztowały tyle co nic. A prowadzącym (w końcu są w Wrocławia) nawet nie trzeba było zwracać za bilety. Brawo. Komiksiarze polscy łączcie się, przyzwyczajajcie instytucje i organizacje państwowe, że na komiks można wydać 1 zł, albo 0 zł, a i tak coś komiksowego będzie. Powodzenia w pracy za darmo. Smacznych okruszków z pańskiego stołu.

Z kolei Paweł Timofiejuk na Kulturze Liberalnej zarzuca KBK lans w sieci (te podpisy pod listem też pewnie w sieci same się zbierały, prawda?) i krytykuje przedstawicielki EKK (zacytujmy fragment: Były to dyskusje długie i żmudne, wyglądające jak rozmowy z kimś, kto nie słucha i nie rozumie, co się do niego mówi.), a jednocześnie logo Polskiego Stowarzyszenia Komiksowego pod Komikserem na EKK jest. Co więcej, PSK chwali się Komikserem na swoim Facebooku. A na stronie EKK Polskie Stowarzyszenie Komiksowe jest "partnerem" Komiksera. Czegoś tu nie rozumiem. Albo PSK bawi się z EKK, albo je krytykuje. A tu bawimy się, a jednocześnie obrabiamy im tyłek. Bardzo ładnie. Na pewno, gdy tekst z "Kultury Liberalnej" (podpięty też pod stronę "Rzeczpospolitej") trafi do EKK to się ucieszą i zarekomendują innej instytucji kulturalnej współpracę z PSK. Po raz drugi brawo.

Miło wrócić po wakacjach do paranoicznej, komiksowej rzeczywistości

A przy okazji ulubionej mantry pt."róbmy swoje" w ramach swojego dziennikarskiego "róbmy swoje" opublikowałem duży wywiad z Zografem w kwartalniku o modzie i designie "Take me". W końcu jestem internetowym lanserem, więc lansuje się w kolorowych, wypasionych magazynach.

Komiks Bękratem Kultury - prawie podsumowanie

2011-07-25T16:27:00.002+02:00

Prawie, bo piszę te słowa tylko w swoim imieniu, a nie całej ekipy, a po drugie, „prawie”, bo akcja na dobrą sprawę się nie skończyła. Zebraliśmy 849 podpisów. Zostały wysłane już jakiś czas temu poleconym do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Czekamy na odzew. Czy w ogóle je dostaniemy? Właściwie nie wiadomo, ale po tym, jak na Polterze Kuba Jankowski zrelacjonował negocjacje Polskiego Stowarzyszenia Komiksowego z Narodowym Instytutem Audiowizualnym, wszystkiego można się spodziewać. Otóż PSK zostało potraktowanie przez ludzi kierujących Europejskim Kongresem Kultury dokładnie tak samo jak akcja KBK. Właściwie mając na uwadze naszą korespondencję z organizatorami EKK, w której owi organizatorzy uraczyli nas jedynie pustosłowiem, PSK mogło spodziewać się tego samego. I faktycznie, rozmowy z PSK skończyły się deklaracją o kupieniu mazaków (sic!). Tym samym szczyt arogancji został już chyba osiągnięty. Zastanawia mnie, jak ludzie, którzy pracują w sektorze kulturalnym mogą działać w taki sposób. Jak widać, nikomu nie wstyd.

Jednocześnie, choć komiks nie jest mile widziany na Europejskim Kongresie Kultury, to właśnie komiksem Polska chce się chwalić w świecie. Komiks już promował Polskę w Strasbourgu. Za chwilę w ramach polskiej prezydencji komiks będzie promował nasz kraj w Tokio. Pewnie jeszcze ukaże się w tym roku kilka komiksów historycznych promujących kolejne postaci z podręczników i miasta. A i jeszcze komiks o Miłoszu można zrobić. I kolejnym powstaniu, i kolejnym….Promocja, promocja, promocja.

Zatem komiks jest pierwszy do roboty, ale ostatni do zasług. Skoro już tak bardzo Polska chce się promować komiksem, dlaczego nie utworzy czegoś w rodzaju Polskiego Instytutu Sztuki Komiksowej na (wzór PISFu). Jak deal to deal. My robimy czarną robotę kulturalnej propagandy, ale dostajemy coś w zamian. Kasą można wspierać kinematografię, a wydawanie albumów polskich twórców już nie? A jeśli są jakieś pieniądze na komiks z instytucji państwowych, to na takie, które znowu mają coś promować. Własna twórczość, autorskie aspiracje nie są nikomu potrzebne. W końcu one niczego nie promują. Jestem ciekaw, czy decydenci kulturalni zdają sobie sprawę, jak niewiele albumów polskich twórców ukazało się w tym roku. I lepiej, żeby faktycznie szybko promowali Polskę komiksem. Za chwilę nie będę mogli tego zrobić, bo starszego pokolenia rysowników i scenarzystów nie zastąpi młodsze. To starsze za chwilę wypadanie z zabawy, bo zajmie się pracą zarobkową, na czasochłonne komiksowe hobby zabraknie roboczogodzin. Zaraz odezwą się głosy, że przecież te wystawy w Tokio są także po to, żeby promować konkretnych artystów biorących w nim udział. Szczerze w to wątpię. Nie ma lepszej formy promocji dla artysty niż kasa, grant, dotacja, dzięki którym może się rozwijać. I zapłacić rachunki. Mówimy rzecz jasna o kasie, która starcza na coś więcej niż mazaki. I nie mówimy także o nagrodach w konkursach komiksowych, które w porównaniu do nagród w innych konkursach artystycznych wypadają blado. Dla porównania: nagroda w konkursie na komiks o Miłoszu - 3000 zł. Grand Prix w artystycznym konkursie im. Gepperta 30 000, nagroda za debiut na ostatnim Silesiusie 20 000. Zera robią różnice.

Czasem cholernie naiwnie myślę sobie, że w komiksowie przydałby się mały bunt. Na przykład wszyscy twórcy solidarnie odmawiają udziału w konkursach powstańczych, konkursach o Miłoszu czy innych historycznych fanaberiach. Nie robią żałosnych komiksów o miastach i księdzu Kostce. Nie biorą udziału w wystawach promujących Polskę. Nie biorą udziału w żadnych akcjach promujących cokolwiek poza ich własną twórczością. I bunt będzie trwał dopóty, dopóki polskie instytucje kulturalne przestaną traktować artystów komiksowych jak frajerów od brudnej roboty. Bunt aż do momentu, kiedy pojawią się mechanizmy wspierające finansowo komiks tak, jak inne dziedziny sztuki. Ale taki bunt to komiksowie scence fiction.

Dziś w Krakowie

2011-07-01T09:29:00.001+02:00

Startuje kolejna edycja "Krótkich historii" w Zbiorniku Kultury na Zabłociu. Trwa przez cały weekend (szczegóły po kliknięciu na plakat).

Jak BFK to w Gdańsku, jak mieszkać to tylko w Gdyni

2011-06-29T02:45:00.006+02:00

Niespodziewany hicior BFK

Na BFK przyjechałem po konkret: odpocząć nad morzem i zrobić wywiad z RongRong Luo.

Jedno i drugie się udało. Poza tym odpowiedziałem sobie na pytanie z dzieciństwa/ wczesnego nastolatkowania pt. „Czy Simon Bisley fizycznie przypomina Lobo”? Odpowiedź brzmi: tak. W dodatku chwilami zachowuje się jak Lobo. Olga Wróbel, która robiła za tłumacza w czasie konferencji prasowej musiała wykazać się anielską cierpliwością, bo twórca był nieznośny (aczkolwiek bardzo dowcipny), wchodził w słowo, nie pozwalał przetłumaczyć fragmentów wypowiedzi. Na konferencji padały pytania głównie o tajniki warsztatu i metal. Bisley to artysta błyskotliwy i ma naturę showmana. Zatem źle być nie mogło. Chwilę później kolejka po autografy Bisleya była imponująca, bardziej niż jego „Biblia”.

Powiedzmy wprost: Bisley w roli rysownika komiksowego spełnia się doskonale, w roli ilustratora – już niekoniecznie, chyba, że ktoś lubi ten kiczowaty styl i klimat (mam na myśli szczególnie kolorowe ilustracje), powszechnie panujący na okładkach książek fantasy, tę nieznośną estetykę odpicowanej „ładności” z odpowiednią ekspozycją mięśni i teatralnym pozowaniem. O wiele bardziej interesujące były „Czerwone króliki” RongRong Luo – prosta, alegoryczna, ale efektowna książka obrazkowa, robiąca wrażenie mocną kolorystyką. Nie mówiąc już o papierowej edycji „La Masakry” (www.lamasakra.blogspot.com), która jest ekstremalnie odpałowym, chorym zeszytem i chyba może nosić tytuł najbardziej hardkorowego polskiego komiksu XXI wieku. Jestem ciekaw, czy ktoś jest w stanie to przebić. Gdybym chciał zrobić akcję a’la Banksy, z niektórych polskich komiksów historycznych wyrywałbym rozkładówki i wklejał do nich strony z „La Masakry”.

BFK miało, tak jak w zeszłym roku, pozytywną, kameralną, leniwą atmosferę. Przy okazji wizyty w Trójmieście po raz drugi zakochałem się w Gdyni. Zadbane śródmieście, szerokie ulice, przestrzeń, morska bryza i plaża. Mógłbym się przeprowadzić już dziś. Wiadomo, z punktu widzenia przyjezdnego letnika wszystko wygląda idealnie, ale ciężko mi się wracało stamtąd do szarego i spiętego Poznania.

Ligatura i dziennikarstwo komiksowe

2011-06-14T01:22:00.005+02:00

Dwumiesięczny stan hibernacji na tym blogu spowodowany był akcją Komiks Bękartem Kultury.W tym tygodniu postaramy się zebrać wszystkie podpisy nadsyłane z różnych miast i popchnąć sprawę do przodu, bo jak na razie dostaliśmy kilka (już jakiś czas temu) okrągłych, PR-owych zdań z EKK, które niczego nie wyjaśniają. Co będzie dalej? Zobaczymy.

Minął tydzień od Ligatury, a poza fotorelacją na Gildii Komiksu żaden serwis komiksowy nie pokusił się o relację z imprezy, tekst publicystyczny lub nawet komentarz. W tym czasie na każdym z serwisów dostaliśmy zapowiedzi kolejnych filmów z superbohaterami, info o warszawskiej syrence z tarczą Supermana czy konkursie Pentela i kilku innych materiałach prasowych nadesłanych do redakcji. Serwisy komiksowe, podobnie jak rynek komiksowy w Polsce przeżywają kryzys. Ale o tym już było ostatnio na blogu Śledzia.

Założyłem sobie, że skoro w ramach Ligatury zostałem zaproszony przez Centralę do zasiadania w jury konkursu ABECEDEX, przeglądu Story Art. Review i panelu dyskusyjnego „Co z tym komiksem” nie napiszę relacji – bo byłoby to słabe i skrajnie nieobiektywne.Ale skoro koledzy dziennikarze komiksowi do tej pory tego nie zrobili, pozwolę sobie na uszczypliwy ligaturowy komentarz.

Ligatura była imprezą komiksową zupełnie kameralną. Bardzo mała publika, ale sporo osób z zagranicy. Pewnie każdy znajdzie sobie jakieś wytłumaczenie, dlaczego tak się stało. Być może statystyczny fan komiksu przyzwyczajony jest do imprezy nastawionej na kupno komiksów i zgarnięcie autografów, a Ligatura miała charakter raczej wystawienniczy, choć każdej wystawie towarzyszył wernisaż i z każdym autorem dało się pogadać. Do tego w poznańskim Empiku sprzedawano komiksy i artbooki z Francji, Rosji, Czech, Holandii – rzeczy niedostępne w żadnym rodzimym sklepie komiksowym. Być może statystyczny fan komiksu nie ma ochoty oglądać prac Sieńczyka, awangardowych komiksów czy totalnych odpałów (genialnych!) francuskiej grupy Le Denier Cri. Być może statystyczny fan komiksu (i jest to zupełnie zrozumiałe) nie ma kasy na 3 imprezy komiksowe w tak krótkim czasie. Woli jechać na Komiksową Warszawę lub odkłada na BFK, bo chce zobaczyć Bisley’a. I to też nie powinno nikogo dziwić

Ale zupełnie nie rozumiem tego, że na Ligaturze nie pojawili się dziennikarze i redaktorzy polskich serwisów komiksowych, które mielą te same newsy na okrągło i właściwie nie mają o czym pisać. Poza Jackiem Gdańcem i Jackiem Jastrzębskim nie widziałem (poprawcie mnie, jeśli się mylę) nikogo. A szkoda, bo dla osób zajmujących się komiksem Ligatura była świetną okazją do odkrycia zupełnie nowych obszarów komiksu i zrobienia wielu wywiadów. Choćby z Aleksandrem Zografem czy Paulem Gravettem. Czy naprawdę nikogo w naszym komiksowie nie interesuje rozmowa z Davidem Schilterem, który w małej Łotwie założył magazyn "kuš!" posiadający ogólnoeuropejski charakter? Może ktoś w Polsce skorzystałby z jego doświadczenia? Czy rozmowa z Bartkiem Jelonkiem, Polakiem zajmującym się sprzedażą praw międzynarodowych w DC Comics to nie jest temat dla serwisów komiksowych? Jeśli nie dla nich, to dla kogo?

Właściwie powinienem się z tego wszystkiego cieszyć .Dzięki temu, że komiksowi dziennikarze nie przyjechali na Ligaturę, miałem komfortowe warunki pracy. Zrobiłem dwa długie wywiady i starczyło jeszcze czasu na sesje zdjęciowe.

Ale zupełnie się nie cieszę.

Komiks Bękartem Kultury - wystartowaliśmy

2011-04-17T12:52:00.001+02:00

Inicjatywa Komiks Bękartem Kultury

Pan Bogdan Zdrojewski

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego,

Pan Michał Merczyński

Dyrektor Narodowego Instytutu Audiowizualnego

List otwarty

Szanowni Panowie,

Europejski Kongres Kultury, który odbędzie się we wrześniu 2011 roku we Wrocławiu stanie się z pewnością doniosłym wydarzeniem. Śledząc listę gości EKK ze zdziwieniem stwierdzamy, że nie znaleźli się na niej przedstawiciele ważnej gałęzi kultury XXI wieku – komiksu. Ponieważ Kongres ma mieć charakter europejski, warto przypomnieć, że komiks odgrywał i odgrywa ogromną rolę w kulturze takich krajów jak Francja, Szwajcaria czy Belgia. Również w Polsce jest istotną, choć niszową, dziedziną sztuki, pomijaną często przez media głównego nurtu. Program Kongresu zakłada m.in. dyskusję pt. „Niebezpieczne związki. Władza a kultura”. Jak wyobrażają sobie Panowie tę dyskusję bez przedstawicieli świata komiksu, medium chyba najbardziej uwikłanego w relacje z władzą, o czym świadczy nie tylko afera z „Chopin New Romantic”, ale także wszelkie albumy z okazji rocznic wydarzeń historycznych?
„…w wyniku polityki kulturalnej tylko wybrane zjawiska ukazywane są jako reprezentatywne, atrakcyjne i wartościowe, inne zaś zostają pominięte lub odrzucone” – czytamy w opisie „Niebezpiecznych związków”. W przypadku Europejskiego Kongresu Kultury wykluczony zostały komiks. Postulujemy o nietraktowanie komiksu jako bękarta kultury, którego można pominąć i wnioskujemy o zaproszenie uznanych europejskich twórców komiksowych do dyskusji w czasie Europejskiego Kongresu Kultury.

Z wyrazami szacunku:

Komiks Bękartem Kultury – grupa inicjatywna

Sebastian Frąckiewicz – krytyk komiksowy, dziennikarz. Współpracownik „Przekroju”, „Tygodnika Powszechnego”, „Take me”.

Jakub Oleksak – krytyk komiksowy, redaktor internetowego magazynu komiksowego „Kolorowe Zeszyty”.

Michał Słomka – Fundacja Tranzyt, animator kultury, organizator międzynarodowego festiwalu kultury komiksowej Ligatura, koordynator projektu Centrala – Central Europe Comics Art.

Jakub Woynarowski - animator kultury, wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, twórca projektu Orbis Pictus

Ponadto informujemy, że w całej Polsce zorganizowaliśmy akcję zbierania podpisów pod naszym listem. Akcja zbierania podpisów zakończy się 31 maja, a listy z podpisami prześlemy do Narodowego Instytutu Audiowizualnego

ps. Szanowne czytelniczki/ Szanowni Czytelnicy. Jeśli chcecie podpisać się pod listem wejdźcie na nasz fanpage, na którym informujemy o postępach akcji.

Pod tym linkiem znajduje się lista miejsc, gdzie można złożyć podpis pod listem otwartym.

Jeśli chcesz nas wesprzeć lub uzyskać więcej informacji wyślij maila:
komiksbekartemkultury@gmail.com

10 patoli do wygrania

2011-04-05T00:57:00.003+02:00

Nie ma się co czarować, status danej sztuki w życiu kulturalnym tego kraju poznaje się po nagrodach. A ściśle wysokości tychże nagród. I jak widać na załączonym obrazku, ilustracja stoi wyżej niż komiks. Zresztą komiksiarze zaczynają już to powoli łapać. Z ilustracją kolaborują ostatnio m.in. Leśniak, Paweł Kłudkiewicz, a już od dawna Wojda czy Trust. Ta kolaboracja jest zwyczajnie opłacalna, również w wymiarze artystycznym. Nie trzeba rysować polskich oficerów i ojców narodu. A zamiast bić się o kolejny tablet, uścisk ręki Balcerowicza czy robić historyczną chałturę, może warto powalczyć o 10 000 zł. W Jury siedzi Wilkoń, jest też Joanna Olech, czyli ludzie o najlepszym ilustratorskim guście.

www.wawel.krakow.pl

Intuicja

2011-03-30T23:11:00.015+02:00

Wkrótce pojawi się kwietniowy numer "Take me". W środku będzie wywiad z Danielem Mizielińskim. Gdy mniej więcej miesiąc temu przeprowadzałem z nim do "Take me" rozmowę na temat antologii "1000 polskich okładek" (którą przygotował razem z żoną Aleksandrą) i projektowania książkowego nie przypuszczałem, co się za chwilę stanie. A stała się rzecz bardzo istotna. Na ostatnich targach książki dla dzieci w Bolonii (najważniejsza europejska impreza w branży literatury dla młodego czytelnika) polscy twórcy rozbili bank i pogonili konkurencję. Na 12 możliwych nagród nasi rodacy zdobyli trzy. Mizielińscy za "Co z Ciebie wyrośnie", Iwona Chmielewska za ilustracji do koreańskiego tekstu "A House of the mind: Maum", a Adam Jaromir i Gabriela Cichowska za "Słoniątko".

Okazuje się, że na polu gier video i książki dla dzieci (w szczególności ilustracji) Polacy są w pierwszej lidze. Co z tego, jeśli, i jedną i drugą dziedzinę traktuje się nad Wisłą jak nieważne popierdółki Ale o polskim kinie można dywagować latami i szastać kasą z PISF, choć kino i tak nie stało się naszą wizytówką. W Polsce książka dla dzieci to nie sztuka godna uwagi, a ilustracja uważana jest za tak niszową rzecz, że nie warto o niej rozmawiać, a już tym bardziej opisywać w mediach czy dotować państwową kasą. Potem powstaje publiczny lament, bo badania czytelnictwa wykazują, że jesteśmy burakami. Inna rzecz, że państwo w ogóle lubi rzeczy duże, np. duże stadiony za dużą kasę, licząc, że Euro wypromuje Polskę. Tymczasem, jak się okazuje nic nie promuje nas lepiej niż kultura, szczególnie te dziedziny, na które państwo nie musi dawać ani złotówki. To może jak przykręci kurek z forsą polskiej kinematografii i sportowym wygibasom, wtedy na tych polach też odniesiemy sukces? Może tak to działa? Po Mizielińskich czy Chmielewskiej pozostaną świetne książki, które dzięki Bolonii trafią do europejskiego obiegu, do dzieciaków z Francji czy Hiszpanii. Po Euro pozostaną puste stadiony, a na stadionach kibole będą mogli sobie urządzić ustawki. A później polski rząd wyśle ich do Europy. Żeby straszyli te same dzieci, które będą poznawać świat z polskich książek.

Trochę papieru cz.2

2011-03-22T23:48:00.000+01:00

W kiosku nowy "Przekrój", a w "Przekroju" kolumna komiksowa: nowy Torpedo doskonały jak zawsze i całkiem niezłe "Baśnie". Poza tym w dziale Otwórz Oczy Jacek Tomczuk pisze o streetartowym artyście działającym pod ksywą ROA, który specjalizuje się w zwierzętach (jakkolwiek to brzmi). Takie rzeczy robi, o

Trochę papieru

2011-03-22T00:42:00.005+01:00

W "Take me" z lutego 2011 wydrukowali mi dwa teksty. Sylwetkę Grzegorza Janusza plus trzecią odsłonę cyklu felietonów o twórcach komiksowych. Tym razem Vaughn Bode. Za chwilę kwietniowe "Take me" i też coś tam mają wydrukować, ale tym razem nie o komiksach.

Tymczasem moim prywatnym odkryciem sezonu został blog Kasi Tusk. Jak już znajdziecie (nie będzie to trudne), polecam szczególnie cholernie obszerny dział Film i Literatura. Przygotujcie sobie jakieś tabletki na uspokojenie. Niskie czytelnictwo w Polsce? No pewnie, bo przykład idzie z góry. Kasia Tusk (w przeciwieństwie do Marty Kaczyńskiej) nie pisze jeszcze o komiksach, ale kto wie.

Czy dzieci uratują polski komiks?

2011-03-19T00:37:00.008+01:00

Właśnie trafiłem do jury konkursu Abecedex na komiks dla dzieci. W telewizji tego nie pokażą, ale konkurs jest ważniejszy od "X Factor" i kolejnych zawodów pt. kto ładniej wymaluje powstańca. Pewnym paradoksem jest to, że w kraju, w którym ciągle traktuje się komiks jako medium dla dzieci, tak naprawdę nie ma ciekawych artystycznie albumów dla młodego czytelnika. Disneyowskich badziewi do nich zaliczyć się nie da. Jeśli szukamy komiksu na prezent dla dzieciaka, dobrego, wysmakowanego komiksu to zostaje nam praktycznie "Łauma", "Tymek i Mistrz", reedycje Baranowskiego i Tytusów. To nie jest normalna sytuacja, tym bardziej, że w Polsce świetnie rozwijają się małe wydawnictwa dla dzieci z doskonale ilustrowanymi picturebookami, a od picturebooków do komiksu jeden krok. Założę się, że gdyby ktoś wysłał do takich wydawnictw jak Dwie Siostry, Wytwórnia czy Ezop pomysł na ciekawy komiks, wydawca przynajmniej by się nad nim pochylił. Może, zamiast dla IPNu warto robić albumy dla dzieciaków? Na razie nikt jeszcze o tym porządnie nie pomyślał. Dlatego tym bardziej zachęcam do spróbowania swoich sił w konkursie Abecedex, międzynarodowym dodajmy. Pełen skład jury TUTAJ. Brutalna prawda jest taka, że jeśli ktoś w dzieciństwie nie zacznie czytać komiksów, to później tak łatwo po nie nie sięgnie. Kto z ludzi, którzy do dziś tkwią w komiksowej chorobie (nikt normalny komiksem się nie zajmuje) nie zaraził się nią w wieku kilku lat? To jest chyba pytanie retoryczne. Dlatego dobry komiks dla dzieci jest nam niezbędny jak woda, inaczej z getta zrobi się mikro-getto. Albo będą nas pokazywać w ZOO.

W jury Abecedex jest facet, który stworzył zupełnie obłędny komiks dla młodego czytelnika. Chodzi o Davida Bohma i jego album "Ticho Hrocha". David otrzymał za niego nagrodę czeskiej sekcji IBBY, czyli stowarzyszenia zajmującego się książką dla dzieciaków. Polski oddział IBBY poza "Łaumą" nie miałby w gruncie rzeczy nawet co nominować. "Ticho Hrocha" powstała na podstawie legend opowiedzianych przez afrykańskie dzieciaki siostrze autora, która przywiozła je bratu do Czech. Album wydano w giga-formacie i wygląda tak:

Tymczasem polscy twórcy komiksowi już zaczęli z rynkiem dziecięcym kolaborować. Na razie okołkomiksowo. Dziś Gildia Komiksu podała info, że Tomek Leśniak wziął się za ilustrowanie książek dla młodego czytelnika. Natomiast żaden serwis nie zająknął się o tym , że Grzegorz Janusz właśnie wydał książkę dla dzieci "Misiostwo Świata". Wydał, bo jego tekst wygrał 2 miejsce w II Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren. Na konkurs napłynęło 583 prac, a Janusz i tak pozamiatał. Gratulacje. "Misiostwo świata" trafiło do księgarń 2 marca.

Gry i zabawy wizualne

2011-03-16T00:38:00.010+01:00

Znajdź szczegóły. Wszelkie podobieństwa jak mniemam zamierzone. A nawet jeśli nie, to tym lepiej, bo podświadome wpływy są jeszcze ciekawsze niż te świadome.

Każde czasy mają swoją komiksową propagandę. Jestem ciekaw na ile "Wilcze tropy" będą Klossem, tyle że w drugą stronę. Obym się mylił. Z poczucia obowiązku przeczytam, ale cała ta historyczna heca w kraju, gdzie ciekawych artystycznie polskich komiksów ukazuje się jak na lekarstwo jest już męcząca. Lepiej, żeby IPN zamiast komiksów zaczął wydawać kolorowanki. Też na "k", a może dzieci będą miały z tego jakiś pożytek. A skoro już jesteśmy przy grach i zabawach wizualnych to jeszcze jeden, ale przyjemniejszy zabieg.

Wspaniały hiphopowy klasyk A Tribe Called Quest

I bardzo miłe nawiązanie po latach. Klip Phila Ade jest wręcz purytański, biorąc pod uwagę sposób, w jaki pokazuje się dziś kobiety na rapowych klipach made in USA.

Chopin never ending story

2011-03-02T10:46:00.001+01:00

Narysował Artur Ruducha.

Chociaż dla większości mediów sprawa jest już zamknięta, gra idzie o większą stawkę niż kilka przekleństw. Ale o tym kiedy indziej.

Szorciak Rutu Modan

2011-03-02T00:10:00.003+01:00

"Cwiszn" nowe pismo poświęcone kulturze żydowskiej. W ostatnim numerze krótki komiks Rutu Modan "Powrót do domu" z 2001. Kilka lat temu drukował go szwajcarski "Strapazin". Na przykładzie tego szorciaka widać, jak Modan przez te kilka lat zmieniła styl, "Powrót do domu" estetycznie jest bardziej szorstki, brudny niż "Rany wylotowe". Poza tym okładkę "Cwiszn" jak i wiele stron w środku zilustrowała Agata Dudek, która zajmuje się ilustracją prasową, książką dla dzieci ,a ostatnio także miejskim bombingiem w postaci dużych, papierowych wlep z kolorowymi kreaturami. Dobrze to wszystko wygląda.

Przecież widzę, że Chopin

2011-03-01T00:23:00.005+01:00

W nowym numerze nie tylko o życiu seksualnym studentów. Będzie także, jak łatwo się domyślić, również o aferze chopinowskiej, która to afera powinna uświadomić nam, że finansowo zabiedzony światek komiksowy jest porządnie uzależniony od państwowych środków. My udajemy, że traktujemy was jak artystów, wy udajecie, że wasze historyczne antologie to sztuka. I nie próbujcie skakać, prowokować, przeklinać, robić coś, co kogokolwiek zaskoczy. Porządek ma być. Przy okazji pisania tekstu do "Przekroju" (krótki jest) wyszło również to, że Polacy są nie tylko wtórnymi analfabetami, ale także analfabetami wizualnymi. Krzysztof Ostrowski przedstawił mi pewną rozmowę z dziennikarką telewizyjną. Według jego relacji dialog brzmiał mniej więcej tak.

Dziennikarka: - Dlaczego w pańskim komiksie Chopin klnie?

Ostrowski: - Ale to nie jest chopin tylko muzyk rockowy podobny do Chopina.

Dziennikarka: - Jak nie Chopin, kiedy widzę, że to Chopin.

To się nazywa logika.

Tatsumi zekranizowany

2011-02-15T00:27:00.005+01:00

Właśnie okazało się, że Eric Khoo, reżyser z Singapuru zekranizuje Yoshihiro Tatusmiego. Wybrane wątki z prac Japończyka złożą się na 95 minutową animację. Autobiograficzna cegła Tatsumiego "Drifting life" (ponad 800 stron) to jeden z najlepszych komiksów jakie czytałem w ciągu kilu ostatnich miesięcy w ramach nadrabiania zaległości. Więcej kadrów tutaj. Wygląda na to, że reżyser zamierza bardzo wiernie oddać stylistykę komiksowego oryginału.

Bękarty kultury postoją za płotem

2011-02-11T18:48:00.003+01:00

Właśnie ogłoszono listę gości zaproszonych na Europejski Kongres Kultury, który odbędzie się we wrześniu 2011 we Wrocławiu. Super. Przyjedzie Zygmunt Bauman, Umberto Eco, Amos Oz i wielu innych fajnych ludzi. Poza tym program wygląda bardzo zachęcająco, będzie się rozmawiać o nowych technologiach w kulturze, interdyscyplinarności, związkach między władzą a kulturą … ale będzie się o tym wszystkim rozmawiać bez autorów komiksów i twórców gier video. O kulturze w XXI wieku? Interdyscyplinarności? Nowych Technologiach? Bez nich? Zabawne, prawda? Ja osobiście sobie tego nie wyobrażam, ale organizatorzy i Minister Kultury jak najbardziej. Na stronie imprezy, wchodząc w zakładkę „dziedzina” nie znajdziemy tam ani komiksu ani gier video. Na liście gości nikogo z tych dwóch dziedzin. Szperając trochę w dziale „Kultura niezależna” znajdziemy filmik z Trustem z wystawy „Czas na komiks” , która – jak wszyscy zainteresowani wiedzą – jest w swoim koncepcie starodmodnym flashbackiem z lat 90. To już chociaż tego Trusta mogli jako gościa na kongres zaprosić, bo może na Sfara, Moebiusa czy innego zagranicznego gościa komiksowego lub z branży elektronicznej ministerstwu szkoda wydać kasę. Ale nawet Trusta nie ma. Tak czy inaczej komiks i gry to przynajmniej w ramach rzeczonego Kongresu bękarty kultury. Ich miejsce jest za płotem, poza nawiasem. Komiksiarze do robienia albumów o miastach i rocznicach, deweloperzy i projektanci video do zabawiania psychopatów i nerdów. Sio z kultury. Nie będziecie się bawić z dziećmi z dobrych domów. Może Orliński i Eco się za bękartami wstawią? O ile znajdzie się na to czas. Może czas, by parytety ustanowiono także w kulturze? Przecież nie jest mniej ważna od polityki. Taki parytet komiksowo/growy. Tak naprawdę to gry i komiks są dziś Innymi w kulturze, a przecież wszyscy nowych Innych szukają na potęgę, bo tematyka homo/les i gender studies za chwilę stanie się tak kanoniczna, że wszystkich znudzi. Oczywiście jest to inność na innej płaszczyźnie, ale jest. Zatem za moment powinna o grach i komiksie pisać „Krytyka Polityczna”, a później pójdzie z górki. Zresztą „Krytyka Polityczna” już nawet krótkie komiksy publikuje. I dobrze im to wychodzi. Więc będzie kolorowo. Swoją drogą, to wyrzucanie komiksu i gier ( w szczególności niezwykle popularnych gier) z tego typu imprez świadczy o archaicznym postrzeganiu kultury, przez ludzi, którzy dają na nią kasę. Zatem, panie i panowie gracze/fani komiksu wasz głos w dyskusji o kulturze się nie liczy. Róbcie sobie nadal te swoje branżowe konwenty, zjazdy, festiwale w Łodzi i PGA i trzymajcie się z dala od prawdziwej kultury. Bo w Polsce zawsze sztuka teatralna (choćby to była najbardziej tandetna mieszczańska komedia) czy film (choćby to była kolejna błyszcząco-wybuchająca produkcja z Hollywood) będą warte większej uwagi niż najlepsza gra video czy najlepszy komiks. Bo komiks to komiks. Gra to gra. A bękart to bękart.

www.culturecongress.eu

W ostatnim Przekroju

2011-01-23T18:32:00.002+01:00

Kolumna komiksowa: Thorgal-Kriss na 3 kropeczki
"Sprane dżinsy i sztama" na 4 kropeczki.

WSB z paszportem

2011-01-19T01:38:00.008+01:00

Wojciech Bąkowski dostał "Paszport Polityki" w kategorii sztuki wizualne. Zdjęcie zrobiłem w trakcie wywiadu dla "Lampy", który ukazał się latem 2010. Bąkowski znajduje się na jednym ze swoich "stanowisk twórczych". To artysta poznański, więc porządek musi być. Pies do zdjęć przyzwyczajony, wręcz chętnie pozował. W trakcie wywiadu okazało się, że Wojtek w czasach, gdy jeszcze zajmował się hip-hopem wystąpił na jednej scenie z Peją, który nazwał Bąkowskiego "łochem w bercie". Chodziło o kaszkiet. Te czasy już nie wrócą. U nas w Poznaniu następuje tym samym równowaga w kulturze. Wstydzimy się za wiceprezydenta Hinca, jesteśmy dumni z Bąkowskiego.

Roboczodoba nie chce się wydłużyć

2011-01-15T00:12:00.002+01:00

I jak tak dalej pójdzie to ten blog zacznie przypominać miesięcznik. Niestety, ilość zajęć w ciągu całego tygodnia czyści wolę na tyle, że po ich wykonaniu bloggerski zapał przegrywa z ochotą na "Episodes from Liberty City"."The Ballad of Gay Tony" skończyłem tuż po świętach. Sympatyczny klimat i świetna zabawa. Wspaniała kreacja arabskiego biznesmena o iście sarmackiej fantazji Yusufa Amira. Nawet nauczyłem się tańczyć disco. Teraz w kolejce ustawia się "The Lost and Damned".

Tymczasem zaległości. Po lekturze jednej z najciekawszej książek o grach po polsku pt. "Światy z Pikseli" (antologia studiów nad grami komputerowymi) zrobiłem dla www.dwutygodnik.com wywiad z jej redaktorem i pomysłodawcą Mirosławem Filiciakiem. Hardkorowym graczom ten wywiad może się nie spodobać, ale najlepiej sprawdzić samemu.

Zawsze warto się pospierać. A teraz spadam do roboty.

Komiks roku wreszcie ruszył

2010-12-17T18:54:00.002+01:00

Był dwudniowy poślizg, techniczne kłopoty, ale już działa

www.komiksroku.pl

Można oddawać głosy.

Od jutra wybierajcie komiks roku

2010-12-14T22:54:00.005+01:00

16 grudnia startuje kulturalne głosowanie ponad podziałami. Z inicjatywy krytyka muzycznego Grzegorza Czyża powstał projekt stworzenia 4 rankingów: najlepszego komiksu, gry, płyty i filmu roku 2010. Zostały stworzone 4 osobne strony: www.komiksroku.pl, www.albumroku.pl, www.filmroku.pl oraz www.graroku.pl. Idea jest następująca: w każdej z dziedzin pięciu dziennikarzy z różnych mediów zabiera się do preselekcji, a ostatecznego wyboru "the best of" dokonują Internauci. W jury komiksowym występują: Marek Turek, Maciej Reputakowski, Kuba Oleksak, Jakub Demiańczuk i obywatel klepiący te słowa na klawiaturze. Redaktorem prowadzącym www.komiksroku.pl i jego fanpage na Facebooku jest Łukasz Babiel

Inicjatywa Grzegorza jest o tyle cenna, że w większości kulturalnych podsumowań roku w przeróżnych mediach, nagrodach kulturalnych itp. komiks grzecznie się pomija. Tym razem nasze obrazkowe medium nie kisi się na własnym podwórku, tylko występuje w szerszym kontekście. Co ważne, każdy dziennikarz komiksowy typuje własną niepowtarzalną dziesiątkę i obejmuje ona nie tylko komiksy wydane w Polsce. Choćby z tego powodu, że nasz rynek nie jest duży, a fani komiksów czytają zarówno serie w sieci, jak i zamawiają albumy przez Amazon. Postanowiliśmy więc (choć mieliśmy wątpliwości) zaproponować bardziej internajconalne spojrzenie na komiks.

Poza tym głosujcie, bo można wygrać nagrody - w przypadku komiksu będą to rzecz jasna albumy.

Edit:

Jeszcze raz zapraszamy 16 grudnia na głosowanie. Z powodów technicznych na razie jest mała obsuwa

www.komiksroku.pl

i Facebooka

http://www.facebook.com/pages/Komiks-Roku/108482885887890?v=info

Będziemy też wdzięczni za wrzucenie info o akcji na kulturalnych serwisach, blogach komiksowych, forach itd.

ps. Na gry, filmy i płyty też głosujcie

Ladida mówi pas

2010-12-13T00:04:00.004+01:00

Jak już poinformowały niektóre serwisy, Hans Lijklema dał sobie spokój z komiksami. Zupełnie się temu nie dziwę. W kraju, w którym fani komiksu twierdzą, że Rutu Modan "brzydko rysuje" (to był chyba dowcip roku 2010) propozycje Ladidy wydawały się zbyt ambitne. Jak nie z tej bajki. Hans sprzedał resztę nakładu "Spacedoga" do Edition Moderne, "Pragnienie" poszło do Kultury Gniewu, a "Józek" i "Niewinny pasażer" - na Allegro. Mogę pocieszać się tylko tym, że jako recenzent komiksowy mam czyste sumienie: W "Przekroju" pisaliśmy o 3 z 4 komiksów, które wydała Ladida. Zresztą inni recenzenci też chętnie pisali o komiksach Hansa. Problem w tym, że się nie sprzedawały. Właściwie to nie były komiksy dla tzw. stereotypowego fana komiksu (jakkolwiek głupio to brzmi), bo dla takiego fana "Niewinny pasażer" czy "Spacedog" to bawienie się w sztukę i leczenie sobie tym samym kompleksów. A przecież taki fan komiksu od sztuki współczesnej ucieka najdalej jak się da. W ogóle polski komiks strasznie nie lubi sztuki, sztuka nie jest mu do niczego potrzebna. Dialog z obiegiem galeryjnym jest u nas praktycznie zerowy. A potem mamy panów kuratorów, którzy dochodzą do wniosku, że "Czas na komiks" i wyważają otwarte drzwi. Ale to nie jest tylko ich wina, bo tacy kuratorzy nie mają z kim współpracować.Gdyby Hans wydrukował swoje komiksy w nakładzie 100 czy 200 sygnowanych egzemplarzy, wrzucił je w dystrybucję związaną z obiegiem sztuki jako książki artystyczne i przedmioty kolekcjonerskie być może miałby dziś problem z głowy. Niestety, polski rynek komiksowy potrzebuje jeszcze kilku lat, by sprzedawały się u nas takie tytuły jak w Niemczech czy we Włoszech. Jeszcze nie ten poziom otwartości na różnorodną estetykę wizualną. Za 10 lat komiksy z Ladidy będą chodziły w wysokich cenach. I jeszcze jeden szczegół: były to chyba jedne z najlepiej zaprojektowanych albumów na polskim rynku. W końcu Hans jest zawodowym designerem.

Szkoda Ladidy.

Komiksowe ogłoszenia parafialne again

2010-12-09T10:46:00.000+01:00

Dziś w Poznaniu kolejne spotkanie komiksowe. Łukasz Chmiel , "Ery amerykańskiego komiksu superbohaterskiego". 9.12, godz. 18.00, budynek WSJO, ul. Piekary 5.

A już wkrótce w Krakowie taka imprezka.

Kupujcie oryginały, bo zwrot z tej inwestycji może was uratować na starość (gdy już dostaniecie te 300 zł emerytury z ZUS).

Jutro w Poznaniu

2010-11-24T23:06:00.000+01:00

Pierwsza odsłona nowych spotkań komiksowych w stolicy Wielkopolski. Temat: "Komiks Zachodni, a komiks Japoński". Czyli poszukiwanie podobieństw i różnic między mangą, a resztą komiksowego światka. Prowadzą i reprezentują Filip Bąk (Radio Afera) oraz Paweł Olejniczak (sklep KiK).

25.11, Wyższa Szkoła Języków Obcych, ul. Piekary 5, godz. 18.00

Ignorancję wskazać palcem

2010-11-15T00:33:00.003+01:00

Wszyscy, którzy siedzą w komiksowym światku te kilka lat, doskonale pamiętają, do czego dawniej służył temat „O komiksach w mediach” na Forum Gildii Komiksu. Służył głównie do tego, by dawać po łbie recenzentom z mediów mainstreamowych, którzy wypisywali bzdury o historiach obrazkowych, nie mając o nich bladego pojęcia. Minęło kilka lat i śmiem twierdzić, że dziennikarze mainstreamowi na ogół nie mają problemów z komiksem. Sytuacja się odwróciła – to nagle branżowy serwis zaczyna publikować totalnie idiotyczne, ignoranckie teksty o komiksie. Oczywiście dziś wszystko jest subiektywne i każdy może mieć swoje zdanie, choćby było głupie do potęgi. Ale sytuacja, kiedy czyjeś bzdury legitymizuje publikacją na swoich łamach Aleja Komiksu jest rozbrajająco zabawna i piekielnie smutna zarazem. Dlatego warto pewne zjawiska piętnować i nazywać po imieniu. Tym bardziej, kiedy ktoś zaczyna Cię prowokować.

Zatem ujmując sprawę wprost. Od lat nie czytałem głupszych recenzji komiksowych niż 2 teksty Tadeusza Fułka na Alei Komiksu. Od lat nie widziałem tak wspaniałego pokazu ignorancji, dyletanctwa i braku znajomości tematu. Nie wspominając już o braku elementarnej wiedzy z zakresu kultury wizualnej i tradycji komiksowej.

Ale najpierw prywatne porachunki.

Recenzja „Niedoskonałości” Tadeusza Fułka

http://komiks.nast.pl/artykul/5135/Niedoskonalosci/

Na swoje nieszczęście zanim zabrałem się za komiks przeczytałem recenzję w „Przekroju”, w której autor pisał, że po dzieło Tominego nie będą się bali sięgnąć ludzie brzydzący się komiksem, ponieważ jest to sztuka wyższej półki. Dla mnie nie jest żadnym komplementem, że hipsterska młodzież z Warszawy może sobie poczytać komiks w tłumnym lokalu sympatyzującym ze środowiskami lewicowymi i weganami, a nie musi się chować w zaciszu własnej toalety i oddawać się lekturze w ramach „guilty pleasures”.

Przykro mi, że autor nie poczuł ironii w mojej recenzji i chciałbym go poinformować, że nie mieszkam w Warszawie, ani nawet pod Warszawą. A jeśli ktoś ma kompleks prowincji to już jego problem. Tyle prywaty, a teraz konkrety merytoryczne. Cytuję dalej tę samą recenzję.

Nie rozumiem i nie chcę rozumieć, dlaczego komiksy w formie ascetycznej i rezygnujące z elementów, które konstytuują komiks, miały by być bardziej nowoczesne, świadome, bardziej artystyczne i ambitniejsze.

Rozumowanie to trudne zadanie. A jakiego konstrukcyjnego elementu u Tomine brakuje? Kadrów? Ramek? Dymków? I dalej…

Uważam, że po paru latach dzieło Adriana Tomine popadnie w zapomnienie i będzie głównie historycznym zapisem rozterek młodych amerykanów azjatyckiego pochodzenia na początku XXI wieku. W tym zakresie jest to bardzo dobry komiks, z którego niejeden Ben Tanaka może się czegoś o sobie nauczyć. Jednoznacznie nie da się „Niedoskonałości” opisać ani podsumować. I bardzo dobrze – w końcu to komiks artystyczny.

Jasne, że się nie da, jak nie wiadomo, z czym ma się do czynienia. Na pewno zostanie zapomniane i na pewno jest to komiks artystyczny. Aż tak artystyczny, że szok. Strasznie artystyczna i trudna do opisania forma.

A teraz ostatnia recenzja „Krzyku ludu” Tadeusza Fułka również z Alei Komiksu

http://komiks.nast.pl/artykul/5201/Krzyk-ludu/

Dość banalna i dziecinna kreska rysownika w stylu bajki „Było sobie życie” albo też przygód Lucky Luke'a nie upraszcza bynajmniej czytania. Nie pasuje do gniewnych i brutalnych czasów sportretowanych w „Krzyku Ludu”, nie przekonuje zupełnie okrutnymi (w zamierzeniu autora) scenami, a ludzie o kartoflowych nosach niezbyt wiarygodnie wypadają wygłaszając wzniosłe hasła. Bardzo często nie wiadomo w ogóle, z kim mamy do czynienia, ponieważ wszyscy bohaterowie wyglądają podobnie. Kiedy na scenę wchodzą ważne historyczne postacie przewodzące Komunie, zupełnie już nie wiadomo kto jest kto. Nie znajduję żadnego uzasadnienia dla takiej stylizacji, którą nazwałbym po prostu ambiwalencją rysunkową. Zupełnym jednak absurdem są w takim wypadku duże plansze przedstawiające płonącą stolicę Francji lub jej panoramy – zwyczajnie nie ma na co patrzeć i mija się te strony jako przerywnik.

Proponuję: Nie oglądać już „bajek”, wrócić na lekcje plastyki, wybrać się czasem do galerii, poduczyć się trochę z historii (albo nie chwalić się brakami z tejże dziedziny), a najlepiej nie pisać o komiksach.

Chciałbym napisać, że „zanim się zorientujemy, skończymy komiks”, ale tak niestety nie jest – 300 stron, czasami gęsto wypełnione tekstem, to zadanie na 2/3 wieczory. Nie ułatwiają go częste przypisy, które rozbijają narrację odsyłając nas na ostatnie strony książki – w połowie lektury darowałem sobie zerkanie tam, kiedy zdałem sobie sprawę, że nie sposób spamiętać wszystkich detali i niuansów historycznych.

No i warto poćwiczyć pamięć, najlepiej czytając przypisy. Przypisy występują także w książkach. Czytając książki człowiek oswaja się z przypisami.

Szkoda słów. Na miejscu Tadeusza Fułka schowałbym się do głębokiej nory z toną komiksów. I wrócił do pisania o nich za 10 lat.

Szkoda też, że Aleja Komiksu kompromituje się publikując te bzdury i wyrządza krzywdę wszystkim swoim czytelnikom. I pewnie też tym mainstreamowym dziennikarzom czy fanom komiksu, którzy dopiero zaczynają interesować się obrazkowym medium i wchodzą na Aleję w poszukiwaniu informacji czy opinii. Jaki temat założymy dziś na forum Gildii Komiksu?

Zemsta

2010-11-08T00:15:00.005+01:00

Kilka lat temu jedna z polskich agencji interaktywnych ogłosiła śmierć prasy i stworzyła dość niewybredną kampanię na ten temat z wymownym nagrobkiem, na którym widniał napis. "Ś.P. Prasa Drukowana 1452-2012". Zrobił się szum, właściwie sporo szumu. W związku z tym, że jestem fanem ładnego papieru, dużych formatów i dobrych zdjęć w druku, wrzucam podobną reklamę- zemstę, promującą periodyk "City magazine". Jej autorzy, belgradzki oddział McCann Erickson, wykazali się większym polotem niż ekipa z Polandu. I hasło też lepsze.

Czarno-biała prasa kolorowa

2010-11-01T20:57:00.005+01:00

Miałem od wuja różnej roboty, bo przeprosiłem się z copywriterskimi zajęciami, od których zrobiłem sobie prawie 1-5 roczną przerwę, co podziałało bardzo odświeżająco na głowę. Z drugiej strony marazm na rynku komiksowym spowodował, że właściwie nie chciało mi się o niczym pisać. Dyskusje o zeszytkówkach, co jest mainstreamem, a co nie oraz syndrom empikowy zostały już przewałkowane. Relacje z MFKi i fotorelacje w każdym serwisie. Z drugiej strony chyba musi być naprawdę źle, skoro serwisy komiksowe coraz częściej publikują wywiady z wydawcami, a nie artystami. Takie czasy. Ale choć zaniedbałem bloga, pisania o komiksie nie zaniedbałem. W zmienionym layoucie "Przekroju" kolumna komiksowa naturalnie pozostała, a wzorem fejsbookowego lansu (przy okazji skasowałem swoje konto), który ostatnio polega na nagłaśnianiu każdego beknięcia, pragnę się polansować swoimi ostatnimi publikacjami z tzw. kolorowych magazynów, które - jak na złość - mają czarno-białe okładki. We wrześniowym "Exklusivie" poszedł tekst pt. "Twoja stara czyta Thorgala" o związkach komiksu ze sztuką galeryjną i komiksiarzach działających na styku tejże sztuki galeryjnej i komiksowego światka. Udział wzięli: Jakub Woynarowski, Tymek Jezierski, Maciej Sieńczyk, dodatkowo sytuację skomentowali: Michał Śledziński + Mikołaj Tkacz. A warto o tym pisać, bo wystawy takie jak "Czas na komiks", która wyważa otwarte drzwi pokazują, że obieg galeryjny ma blade pojęcie o o komiksie. Szczególnie polecam teksty organizatorów wystawy. W drugą stronę poziom uprzedzenia jest mniej więcej analogiczny.

Natomiast w październikowym "Take me" wywiad z Maksem Anderssonem. Max był w Poznaniu w czerwcu i w ramach festiwalu Animator prezentował swoje filmy animowane, grzechem byłoby nie zrobić z nim rozmowy. Pracę ułatwił mi fakt, że żaden (dosłownie) polski serwis komiksowy nie poinformował fanów o wizycie Anderssona (pewnie nikt nie dosłał notki prasowej), więc nie musiałem ustawiać się w kolejce po wywiad z innymi dziennikarzami. Super. Spora część rozmowy dotyczy "Bosnian flat dog", który podobno jeszcze w tym roku zobaczymy na półkach.

Właściwie powinienem podwójnie podziękować polskim serwisom komiksowym za syndrom "nie dosyłasz info prasowego, nie masz newsa". Dzięki temu nie dość, że Andersson miał czas na długi wywiad, to jeszcze Norbert Jankowski, kolega-fotograf, z którym tego dnia pracowaliśmy w duecie miał czas, by zrobić konkretną sesję foto z pirotechnicznym zacięciem. Bomba pojechała z Anderssonem do Berlina jako tradycyjna, powstańczo-rewolucyjna pamiątka z Polski.

foto: Norbert Jankowski

Całe pół półki książek

2010-08-13T09:53:00.001+02:00

Zakazany owoc dziecka z kiosku

Rozmowa zasłyszana w tzw. salonie prasowym.

Babcia: Jaką chcesz zabawkę, samochód może być?

Wnuczek: Chcę książkę o dinozaurach.

Babcia: Nie, książki ci nie kupię. Masz całe pół półki książek w domu, po co ci następna?

Jakieś pytania w sprawie spadającego w Polsce czytelnictwa?

Dziennik podróżny Thompsona

2010-08-07T13:39:00.003+02:00

Pozawalam sobie podlinkować do swojej recenzji "Dziennika podróżnego" Craiga Thompsona, opublikowanej w dzisiejszym wydaniu dwutygodnik.com. To jeden z najciekawszych graficznie (treść też jak najbardziej ok) komiksów sezonu wiosna-lato 2010. W tym samym sezonie w kategorii komiks polski zdecydowanie wygrywa tomik "7 tygodni" Januarego Misiaka. Też pozwolę sobie podlinkować. Tym razem do "Przekroju". Obydwa albumy są życiowe, subtelne i niepozorne. I bardzo dobre. Wakacyjny kanon do przedziału PKP. A jak już jesteśmy przy PKP to przypomniało mi się, że jadąc wiosną tego roku naszą uroczą koleją i czytając "Kota Rabina", jeden poważny człowiek (przedziałowy współpasażer-biznesmen) nie mógł się nadziwić, że w Polsce wydaje się takie ciekawe albumy. Przeczytał na szybko prawie cały pierwszy tom i bardzo mu się spodobał. Postanowił, że poszuka w księgarni. Wniosek nasuwa się sam: czytając komiksy w PKP przyczyniasz się do popularyzacji szlachetnego medium obrazkowego w narodzie. Czy wykonałaś/wykonałeś już w tym roku swój komiksowy obowiązek?

Trochę Śląska w Wielkopolsce

2010-08-05T23:29:00.003+02:00

W poznańskim Arsenale (Stary Rynek) szykuje się sympatyczna wystawa. Hiszpański artysta Nefario Monzon specjalnie na zamówienie Arsenału przygotował serię 21 grafik. Zawiesił je już na swojej stronie. A co najlepsze, ich tematem jest Śląsk. Monzon wie, że aby poczuć polskie klimaty i dobrze się komunikować, trzeba się nauczyć trochę przeklinać. Jak widać powyżej, nauczył się. W sofciarskiej wersji, ale się nauczył. Jak widać również, plastycznie prace prezentują się ciekawie. Dynamika, kolory, wszystko gra. Boli tylko to, że w treści trochę zgrzyta, bo ten Śląsk to taki Śląsk już doskonale znany i schematyczny: mrok, kopalnie, kominy, smutek, depresja miejska dżungla, człowiek zagubiony w cywilizacji, itd. Mam wrażenie, że na śląskiej ulicy jako murale te prace wyglądałyby lepiej i naturalniej niż w galerii. Ale może się mylę, bo wernisaż dopiero 16 sierpnia i wyjdę na marudę. Może na wernisażu dowiem się, też jakie związki ze Śląskiem ma Monzon, jak długo (i czy w ogóle) tam przebywał. Albo czy ma kumpli w familokach. Na stronie Arsenału nie znajdziemy o tym ani słówka (chyba, że już naprawdę straciłem wzrok), więc tym bardziej trzeba iść do galerii.

Śląskociąg, galeria Arsenał, Poznań - Stary Rynek, od.16.08 (wernisaż, godz.19.00) - do 3.09

Dziś komiksowy "Przekrój"

2010-08-03T17:27:00.001+02:00

Nie tylko dzięki komiksowej okładce Tomasza Karelusa. W środku kolumna komiksowa z recenzjami: antologii Grunwaldzkiej (wiadomo, z jaką oceną) oraz "Incognegro".

Wygrać swoje życie!

2010-07-28T14:11:00.001+02:00

Spotkania z idolami z nastoletnich czasów zawsze są bezcenne. Na fotach członkowie zespołu Cymeon X. Od góry: Słonik, Adziol, Norbert, Piotras, Stiepan. Brakuje tylko Przystojnego, który mieszka w USA i niestety nie mogłem go sfotografować. Zdjęcia zrobiłem przy okazji mojego reportażu o legendarnym poznańskim bandzie spod znaku straight-edge. Ukaże się w sierpniowym "Take me". Miałem na nie kilkanaście minut. Na rozmowy z chłopakami na szczęście czasu nie brakowało. W liceum też byłem straight-edge, nosiłem stosowne koszulki i naszywki, łańcuch i bojówki. Wszystko DIY jak się patrzy. Wspaniały, ręcznie wykonany nadruk smoka - logo Sick of It All zrobił mi Dziara z Jarocina, na granatowej zwykłej bluzie z kapturem - nikt nie miał drugiej takiej w ogólniaku. Wyglądała jak ze sklepu. Tylko w sklepie takich nie sprzedawali. Starszy kolega, ksywa Księżyc, nagrywał mi sprowadzane z Berlina płyty niezależnych kapel na magnetofonowe kasety, skrzętnie wypisując długopisem tracklisty na białych karte czkach. Poświęcił na to wiele godzin. Żaden tam Internet, albo You Tube. Potem te same kasety trafiły w ręce młodszych kumpli, którzy też weszli w hardkorowe klimaty. Ludzki, niecyfrowy obieg informacji i energii. Cymeon X był symbolem tamtych lat.

W najnowszym "Przekroju"...

2010-07-21T23:52:00.000+02:00

kolumna z recenzjami komiksowymi: "Siedem tygodni" i "Mój rok".

Nigdy nie kupiłem "Gali"

2010-07-19T23:20:00.004+02:00

Aktualizacja.Zgodnie z prośbą fota zmieniona. Dowód zakupu.

Ale jutro kupię. Dla okładki "Endo" i jej rysunkowych portretów do wywiadów z zaprezentowanymi na okładce paniami. Myślę, że niektóre stałe czytelniczki "Gali" mogą jutro doznać szoku estetycznego i zwrócić pismo do kiosku z pytaniem, kto zamienił zdjęcia na jakieś pikselowe gryzmołki. Ale tak powinno być - komiks i ilustracja pod strzechy, w każdym gospodarstwie domowym. Czekam na ruchy innych tytułów z segmentu tzw. prasy kobiecej.

Pekar w Guardianie

2010-07-14T11:17:00.002+02:00

Jak już wszyscy zapewne wiedzą, Harvey Pekar nie żyje. Guardian poświęcił mu większy, pożegnalny tekst, przypominając przy okazji o polskich korzeniach artysty. Jego rodzice byli bowiem białostockimi Żydami. Cały tekst tutaj.

Na pocieszenie polskim freelancerom

2010-07-11T13:22:00.003+02:00

O ile pocieszające jest, że Hiszpanii jest identycznie jak w Polsce. Tak przynajmniej twierdzi Alex Noriega. Bardzo przyjemna kreska. Sprawdźcie sami. Specjalizuje się w tzw. złotych myślach. Niektóre kiepskie, ale pod wieloma można podpisać się bez wahania. Szczególnie, gdy robi się w reklamie/grafice/mediach itp.

Nie byłem na Open'erze

2010-07-07T11:34:00.000+02:00

A takie ładne koszulki podobno sprzedawali na miejscu. Projekt autorstwa Aleksandry Woldańskiej.

Max Andersson w Poznaniu

2010-07-02T11:33:00.000+02:00

16.07 o godzinie 18.00 w poznańskim kinie Muza, w ramach festiwalu Animator będzie można zobaczyć filmy animowane Maxa Anderssona i Nicolasa Mahlera. Seans potrwa 85 minut, a po seansie - spotkanie z Anderssonem.

Prawdziwy hit BFK!

2010-06-29T00:22:00.002+02:00

O tym albumie powinni pisać na Plotku, albo w "Fakcie" jako o naocznym przykładzie, jak komiks potrafi psuć plastyczną wrażliwość. Karol Konwerski na Forum Gildii Komiksu uświadomił mi, że autor jest zarazem wydawcą. Podwójne zło. Na bankiecie w ramach BFK było się przynajmniej z czego pośmiać. A kto się nie śmiał, ten milczał chyba tylko z litości. Zabijanie polskiego komiksu trwa w najlepsze. Ci, co kupili mogą się pocieszać, że za 10 lat będzie to biały kruk. A może w końcu pora na wystawę zbierającą największe kiczory komiksu polskiego po 2000 roku? Przy okazji, czy nie ma ktoś wolnego etatu w prasie/wydawnictwie/agencji reklamowej w Gdyni? Miasto jest tak świetne (przynajmniej na pierwszy rzut oka), że chętnie bym się przeprowadził z Poznania.

Ładne plecy konia

2010-06-23T09:50:00.003+02:00

Na BFK przyjeżdża Rutu Modan, co jest bardzo dobrą wiadomością. Z kolei niedobrą wiadomością jest to, że na forach komiksowych Modan została zaklasyfikowana do tych, co "nie potrafią rysować", albo rysują "brzydko". Sprawa tzw. pleców konia wraca jak bumerang. Wychodzi na to, że fani komiksów mają problem z zaakceptowaniem twórców zbyt daleko odbiegających od realizmu lub trudnych do zaszufladkowania, eksperymentujących z medium lub w ogóle wprowadzających do gatunku komiksowego jakieś zmiany. Tak było ze reportażami komiksowymi "WWA", bo niby rysowanie na podstawie zdjęć jest gorszym rysowaniem. Z "Wrzątkunem" było jeszcze gorzej, ponieważ zarówno fani jak i dziennikarze (tak, tak "Przekrój" też, a dokładnie Marcin Sendecki) zastawiali się, czy to w ogóle jeszcze jest komiks, czy już nie. We Francji nikt by się nie zastanawiał. Założę się, że gdyby "Wrzątkuna" wydała Kultura Gniewu albo Timof a nie wydawnictwo nie-komiksowe, wątpliwości byłoby mniej. A jeszcze mniej byłoby, gdyby najpierw wydał go taki Futuropolis czy Edition Moderne, a dopiero potem opublikowano go w Polsce. Może wtedy na serwisach pojawiłoby się więcej recenzji Sieńczyka? Całe środowisko komiksowe pragnie, żeby media i zwykli pochłaniacze kultury otworzyli się na komiks, a sami fani komiksu mają problem, by otworzyć się na inną estetykę rysunkową niż ta, którą dobrze znają. "Bardzo ładna historia, ale te rysunki to mogłaby Pani poprawić, ręce to się tak nie zginają" - zobaczymy, czy w Gdańsku ktoś wystrzeli z tekstem tego rodzaju. Partia pleców konia ma licznych zwolenników. Na drugim biegunie tego problemu znajduje się coraz lepiej widoczna grupa autorów promująca termin "komiks artystyczny", której na razie niekoronowanym liderem jest Jakub Woynarowski. Jakub robi fajne rzeczy i ma dobre intencje, ale tworzenie getta w gettcie jest cholernie złym pomysłem. "Komiks artystyczny" - brzmi idiotycznie, bo czy komiks nie jest sztuką? Czy "komiks artytystyczny" to więcej sztuki w sztuce? Czy też sposób na to, by obronić swoje prace ładnym terminem? Dobre komiksy nie wymagają żadnych szufladek, a "komiksy artystyczne" (do których pewnie ktoś wrzuciłby "Wrzątkuna") bywają również puste jak wydmuszka - o czym można było się przekonać chociażby oglądając niektóre prace na wystawie komiksu kobiecego (kolejna zbędna szufladka) na poznańskiej Ligaturze.

Czy komiksowa partia pleców konika przyczynia się do krystalizowania osobnej grupy "komiksiarzy artystycznych", którzy nie czują się za dobrze w komiksowym środowisku? Mam wrażenie, że niestety tak.

Plecy konia (a raczej byka) w wykonaniu Pablo Picasso. Ładne czy brzydkie rysunki?

Gry i nowy Igort

2010-06-02T23:29:00.005+02:00

Mistrzowskie zdjęcie na okładce. Może za 5-10 lat doczekamy się polskiej edycji. Na razie cieszmy się "Dawno temu w grach" Bartłomieja Kluski. Tymczasem Igort, znany z historii o włoskiej mafii, zajął się inną mafią. Czerwoną. Okładka i plansze z nowego komiksu. Ukraina + Igort + komunizm, czyli medialna skuteczność w 100%.

Komiksowy czarny PR: Natalia Kukulska

2010-05-31T21:24:00.002+02:00

Tym razem Pani od Puszka-okruszka dołożyła swój czarny kamyczek do ogródka ignorancji.

Posłuchajcie. Szczególnie refrenu.

Zaległości, odcinek 2: Robić w sztuce

2010-05-30T00:17:00.005+02:00

Od kiedy jestem 100% freelancerem o komiksie piszę mniej, choć chciałbym więcej. Ale więcej nikt nie zamawia. Tymczasem zamawiają teksty o ciekawych artystach niekomiksowych Tekst o Zbioku, który tak samo jak Hakobo jest cholernie komiksowy poszedł w "Przekroju", w dziale "Otwórz oczy". Elektroniczną wersję artykułu można przeczytać już w sieci. A dokładnie TUTAJ. Przy okazji zadebiutowałem w "Przekroju" fotograficznie, bo w tekście został opublikowany też portret, który zrobiłem Zbiokowi (to nie ta sama fotografia co na blogu, w papierze wydrukowali inną). Z kolei w ostatniej "Lampie" poszedł tekst o Honzie Zamojskim, który wydaje artystyczne książki. Honza wydał ostatnio "Jak jsem potkal dabla", bardzo osobistą rzecz o Ocie Pavlu. I też strzeliłem Honzie fotkę, i również wydrukowali (choć Dunin zapomniał podpisać). A co tam, skoro już mamy edycje kolekcjonerskie komiksów to książki też mogą być kolekcjonerskie. O ile za dziesięć lat książka w ogóle będzie przedmiotem codziennego użytku. Nie wiem, jak jest w innych miastach, ale u mnie w Poznaniu, który mieni się miastem studenckim, kandydatem do Europejskiej Stolicy Kultury... (plus kilka innych PR owych farmazonów) znikają księgarnie. Jakiś czas temu padła Kapitałka i jedna z księgarń na św. Marcinie. Za chwilę przekręci się Jedynka, a niektórych książek z niszowych wydawnictw albo nie sposób w ogóle kupić, albo trzeba się za nimi sporo nabiegać. A ja jestem głupio oldschoolowy i nadal wolę kupić książkę w księgarni niż przez sieć.

Zbiok (Sławek Czajkowski) - artysta wrocławski

Honza Zamojski - artysta poznański (choć korzenie do połowy czeskie)

Zaległości, odcinek 1: Hakobo

2010-05-20T12:50:00.003+02:00

Przeprowadzka to klęska żywiołowa. A ja niestety, jestem miłośnikiem przeprowadzek - statystycznie zaliczam jedną rocznie. Zawsze są ofiary w towarze. Tym razem ofiary były spore. O 5 nad ranem, zdawałoby się nieśmiertelny regał z Ikei ( który zaliczył już ze mną 4 przeprowadzki) został ranny. Oberwała się półka, komiksy i książki spadły na podłogę. Szok! I właśnie wykopuję się z tego przeprowadzkowego bałaganu, wracając do rzeczy, o których chciałem pisać już wcześniej. W dzisiejszym odcinku...

HGW: Hakobo. Graphic World.

Wystawę monograficzną Hakobo można oglądać jeszcze do 22 maja we wrocławskiej BWA Awangarda. Przy okazji wyszła też książka (również monograficzna) designera, zbierająca jego najlepsze projekty. Hakobo to facet zakorzeniony w scenie deskorolkowej, m.in projektant wzorów na ciuchy dla POGO i właśnie dzięki tej działalności znany jest chyba największej ilości osób. Ale Hakobo to także zdolny plakacista, projektant identyfikacji graficznych. Bardzo fajnych, prostych, mocnych i minimalistycznych. Ale czasami Hakobo potrafi zagrać prosto, a jednocześnie gęsto - i też wyjdzie mu z tego ciekawy layout czy plakat. Książka od strony edytorskiej wygląda całkiem nieźle, kto lubi minimal w komiksie, temu Hakobo powinien się spodobać. Smutne jest jednak to, że przytłaczająca większość projektów Hakobo została zrealizowana dla państwowych instytucji: głównie na potrzeby różnych galerii, wystaw czy imprez kulturalnych. Jak się okazuje, dla polskiego świata reklamy są jeszcze zbyt odważne i za mało komercyjne. Poniżej okładka i kilka stron z książki.

Okładka. "Transformers to ukryta moc..."

Identyfikacja graficzna Festiwalu Dialogu Czterech Kultur (świętej pamięci jak wiadomo).

Mury, bloki

layouty prasowe - "Dizaster ultrazine".

Agresywna majówka

2010-05-02T11:16:00.002+02:00

Znalezione na stronie www.pracuj.pl. Podpis brzmi: "Michał, przedstawiciel handlowy. Znalazłem pracę na Pracuj.pl." Brakuje adnotacji: wcześniej byłem bokserem, w swojej nowej pracy wykorzystuję umiejętności bezpośredniej perswazji w celu osiągnięcia jak najlepszych wyników. Od dziś będę uważał na przedstawicieli handlowych w zielonych sweterkach.

Kick-Ass na ekranach

2010-04-26T11:48:00.001+02:00

A krótki wywiad z reżyserem TUTAJ. 3 razy reżyser przekładał rozmowę telefoniczną, ale w końcu się udało.

Dziś w Przekroju Sfar

2010-04-20T20:40:00.001+02:00

A dokładnie wywiad z Joannem Sfarem. Krótki, ale treściwy i do rzeczy (przynajmniej taką mam nadzieję).

Sfar to niesamowity gaduła, wystarczy jedno słowo, by mógł mówić bez końca. Było bardzo sympatycznie. A dla www.dwutygodnik.com spłodziłem większy tekst o Dante's Inferno. Ostatnio dużo piszę. Ale to efekt tego, że zrezygnowałem z etatowej pracy red. naczelnego wydawnictwa zajmującego się custom publishingiem i ostro walczę na rynku freelancerów dziennikarzy ds. kultury. Na razie są to miłe zmagania.

Powrót na "Lampy" łono

2010-04-19T12:53:00.001+02:00

Gdyby nie "Lampa" i redagowanie w niej przez 3 lata działu z recenzjami komiksowymi pewnie nie byłoby mnie dziś w "Przekroju". Teraz, po długiej przerwie znów zrobiłem lampowy strzał - wywiad z zespołem Niwea, czyli Wojciechem Bąkowskim i Dawidem Szczęsnym. W końcu nie samym komiksem człowiek żyje.

Gra skojarzeń

2010-04-14T23:56:00.002+02:00

Na DVD, niestety nie na ekrany polskich kin, wchodzi właśnie bardzo dobry film "Gdzie mieszkają dzikie stwory" na podstawie książki obrazkowej Sendaka. To trzeba zobaczyć. Ostatnio z Kubą Dąbrowskim spieraliśmy się o tzw. kategorię wiekową dla tego filmu i zdolności percepcyjne dzieciaków, co do chwytania różnic między fikcją, a prawdziwością świata przedstawianego w okresie przedszkolno-szkolnym. Kuba przy okazji pokazał mi zdjęcia Ryana McGinleya. Tak Kuba, masz rację, Spike Jonze nie mógł nie znać tego fotografa robiąc "Dzikie stwory". A jeśli nie znał, to obaj panowie mieli chyba jakieś telepatyczne porozumienie.Mała analiza porównawcza.

McGinley 1

Dzikie stwory 1

McGinley 2

Dzikie stwory 2

McGinley 3

Stwory 3

Tych podobieństw jest więcej. Natura, zachody słońca, pustynia, radosna bieganina, normalnie elan vital!

Syf, syf, syf

2010-04-03T22:47:00.002+02:00

Notka będzie nieświeża, ale takiego "wydarzenia" nie wolno pomijać. Otóż, jak podała Aleja Komiksu (chyba w marcu) wydawnictwo Forza Cuiavia zamierza opublikować trzy albumy komiksowe promujące Kujawy. Kujawy, owszem, region bardzo ładny, ale zapowiadane "dzieła" to jakieś koszmary! Aż dziw, że nikt nie pokusił się na Alei o komentarz. Zapowiadane komiksy to "Śpiąca armia", "Strażnik relikwii" oraz "Diabeł wenecki".Można je zobaczyć TUTAJ, wybrane plansze wrzucam także na końcu notki. Naprawdę, nie mam pojęcia, jak takie akcje w tym kraju są możliwe. Pytania same cisną się na usta. Po kolei zatem.

1. Czy Forza Cuiavia (prezes organizacji jest dr. historii sztuki!) nie potrafi odróżnić dobrego rysunku od obrzydliwego kiczora?

2. Czy Forza Cuiavia naprawdę wierzy, że takim estetycznym gniotem jest w stanie wypromować Kujawy?

3. Czy Forza Cuiavia nie potrafi zlecić pracy komiksowej zawodowym rysownikom? (patrz pytanie 1.)

4. Czy kiedyś w Polsce ludzie przestaną innym ludziom wciskać paskudztwa?

5. Czy w końcu w naszym kraju skończy się moda na okropne, amatorskie komiksy promujące regiony/miasta/powiaty/wsie?

6. Czy nadal nie wiecie, kto "zabija polski komiks"? I dlaczego komiks uznawany jest u nas za rzecz dla estetycznych analfabetów?

Więcej pytań chyba nie mam. Może ktoś chce dopisać swoje do listy? Przy okazji, Wesołych Świąt! Chrońcie oczy przed złą kreską.

Literacki biznes

2010-03-19T22:25:00.002+01:00

Na zdjęciu centrum handlowe Wokulski w Słupsku. Respekt. Nie jakaś tam Żabka czy Krecik. Wzór nowoczesnego polskiego kupca zasłużył na to w pełni. Miejmy nadzieję, że po drugiej stronie ulicy nie ma zakładu fryzjerskiego Izabela. Teraz pora na komiksowe inspiracje. Ktoś ma jakieś propozycje?

Iz-real story

2010-03-16T16:26:00.007+01:00

Asaf Hanuka to połówka izraelskiego teamu Hanuka bros., a przy tym znany na świecie (u nas nie),wzięty komiksiarz oraz ilustrator. Panowie Hanuka zrobili wspólnie kilka fajnych komiksów, (ale w Polsce nie mieli jeszcze szczęścia do publikacji) oraz rysunki do "Walca z Baszirem". Asafowi właśnie wymówiono mieszkanie i rysownik szuka nowego. Poszukiwania dokumentuje przy pomocy komiksu - to się nazywa sztuka obrazkowa szybkiego reagowania. Czyta się to jak "Życie codzienne w Polsce" Sasnala, choć graficznie, jak widać, mamy do czynienia z zupełnie inną bajką. Strona co tydzień TUTAJ. Czy Asaf znajdzie nowy dom? Czy zamieszka na klatce obok fanów wina jabłkowego słuchających Seweryna Krajewskiego? A może trafi na strzeżone osiedle? Tego dowiecie się w następnym odcinku

Się nie bój, no!

2010-03-16T14:32:00.001+01:00

Na zdjęciu Wojciech Bąkowski aka WSB, ze składu Niwea i Grupa Kot. Rozmawiałem, a przy okazji pstrykałem. Efekty kiedyś tam się pojawią na papierze.

10 lat PS2

2010-03-05T01:28:00.006+01:00

10 lat temu (4.03.2000) pierwsi Japończycy po całonocnej walce w kolejce mogli cieszyć się swoim czarnym pudłem. PS2 dokonała prawdziwego przełomu w Polandzie , gdzie gry są "komputerowe", a nie "video". Dla mnie pierwszym konsolowym przełomem był Pegasus. Reklamy tego grajpudła tak skutecznie hipnotyzowały mój dziecięcy mózg, że matka musiała w końcu się poddać - i kupić zestaw z cartem 168 in1, choć w domu leżał komunijny C64.Pegasus miał swoje mistrzowskie pozycje: Bucky O Hare, Double Dragon III, Duck Tales, Contra, Battle Toads. Po Pegasusie była konsolowa pustka ( na PS jedynkę się nie załapałem) .A po niej PS2 - też z listą nieśmiertelnych tytułów.Każdy ma swoją listę takich tytułów, ta moja pewnie nie zawiera samych hiciorów, ale każda z poniższych gier powodowała "wow!" z rozwarciem szczęki, albo przyspieszone bicie serca. Dziś takie "wow!" zdarza mi się coraz rzadziej. Gry maja fajniejszą grafikę, tysiące możliwości i chcą być tak fajne, że jakioś im ta fajność nie za często wychodzi. To lecimy ze starociami.

Jak 3

Gra katowana do spółki z młodszą siostrą. Nie byliśmy hardkorowymi graczami. To była dla nas trudna gra. Aż się zdziwiliśmy, kiedy w końcu udało nam się ją skończyć. Szczególnie upierdliwe etapy na pustyni. Siostra ich nie lubiła.

Ico

Nie było i nie ma drugiej takiej gry. Niesamowite uczucie zagubienia, samotności, a jednocześnie bliskości bohatera z eteryczną bohaterką. Świetne, mroczne upiory. Wspaniały design. Design, a nie grafika. Ktoś bardzo chciał stworzyć oryginalny świat, a nie tylko zrobić ładne dopieszczone pikselki. Po latach zdobyłem tę grę jeszcze raz dla siostry. Spodobała się.

God of war 2

Cóż tu komentować. Wiadomo, dlaczego God of War świetną rąbanką jest.

Beyond Good and Evil

Zamiast zabijać robiliśmy zdjęcia. Fajny pomysł, świetny klimat no i spełnialiśmy fotoreporterskie ambicje.

Genji

Wiem, że to nie jest jakaś super gra, ale za to jest to tytuł, w którym chyba najładniej jak tylko się da została pokazana przyroda. Światło przebijające się przez liście, opadające kwiaty wiśni, krystaliczny strumyk i piękna zieleń. I jak tu nie zakochać się w Japonii? Aż miło w tak idyllicznym krajobrazie siekać przeciwników i do palety barw dodać trochę krwistej czerwieni.

Okami

Zamurowało mnie, gdy to pierwszy raz zobaczyłem. Po latach dominacji hiperrealizmu w designie gier video ktoś zrobił skok w bok tworząc piękną, nawiązującą do japońskiej tradycji rysunku/ilustracji (a i także komiksu) rzecz o superwilku. Duże wooow!

A potem inny ktoś takiego superwilka postanowił sobie zrobić w realu. Biedny fafik.

Wilkoń strikes back

2010-02-23T19:27:00.002+01:00

20 lutego, targi książki (trochę hałaśliwe) dla dzieci w Poznaniu. Józef Wilkoń podpisuje ostatnią książkę. Na ścianach oryginalne ilustracje artysty, a dookoła rzeźby. Na widok drewnianych i metalowych zwierzaków Wilkonia dzieciaki dostają szału. Zaczyna się powszechne oswajanie. Główne ofiary zajścia to hipopotam i podwieszone pod sufit ryby.Amok, mętlik w oczach.

Było naprawdę głośno. Niektórzy zamawiali dedykację na ucho.

Rzeźb można było dotykać, dzieciakom nie trzeba było dwa razy tego powtarzać

Pełna interakcja

Chwilowe zawieszenie sygnału od nadmiaru wrażeń.

Muzykanci

Depresyjny gepard (chyba gepard).

Prezes kot patrzył na dzieciaki z góry. Nie dał się głaskać.

Poznań "stolicą komiksu"

2010-02-20T23:30:00.022+01:00

Mam wyrzuty sumienia, że jako mieszkaniec Poznania piszę o Ligaturze dopiero dziś, ale lepiej późno niż wcale.Z drugiej strony zaliczyłem zaledwie 3 punkty programu, ale Jarek Obważanek z WRAKa pocieszył mnie mówiąc, że gdy w Rzeszowie jest konwent komiksowy, to też przerabia go jedynie szczątkowo.

Pluję sobie w brodę, że nie mogłem być ani na pitchngu, ani na konfrencji naukowej - bo wystawy, spotkania - to znamy z każdego konwentu, natomiast posłuchać wykładu Thierry'ego Groensteena to już prawdziwy smaczek. Organizatorzy Ligatury deklarowali, że antologia tekstów z konferencji ukaże się drukiem (podobno jeszcze w tym roku), więc zawsze będzie można nadrobić zaległości.W Poznaniu,w którym dla kultury nie ma specjalnie dobrej atmosfery, każda nowa impreza jest ciekawym wydarzeniem. Tym bardziej dla mediów. Stąd lokalne dzienniki prześcigały się w kuriozalnych określeniach. Mekka komiksu (,,Gazeta Wyborcza Poznań"), Europejska stolica komiksu (,,Głos Wielkopolski) - zabawna sprawa. Jeśli jakiejkolwiek imprezie komiksowej można by przyznać ten tytuł, to tylko łódzkiemu MFK. Poza tym pisanie w taki sposób o pierwszej edycji nowego festiwalu, który nie nastawia się na dużą liczbę odwiedzających, bo ma charakter alternatywny, wynika chyba trochę z kompleksu prowincji, a trochę z nie znajomości realiów polskiego podwórka komiksowego.

Zresztą wystarczy przeczytać tekst z poznańskiej "Gazety", by przekonać się, że autor kompletnie nie ma pojęcia o temacie, za który się wziął. A co najlepsze, panel dyskusyjny poświęcony komiksowi w mediach odbył się w "Gazeta Cafe". Ot, taki komiksowy paradoks. Jako że w tym panelu brałem udział , nie jestem w stanie go ocenić. Mam nadzieję, że nie zanudziliśmy publiczności. Żeby obraz komiksu w mediach był naprawdę wiarygodny, do listy panelistów trzeba by było dorzucić kogoś z mediów, które o komiksach nie piszą wcale, albo z przypadku. Ale panel to drobnostka. Ligatura stała wystawami, niestety, udało mi się zaliczyć jedynie trzy.

Prace z cyklu "Życie pod sankcjami" (z albumu "Regards from Serbia) i " Komiks za żelazną kurtyną" znajdowały się w jednym pomieszczeniu - Teatrze Ósmego Dnia. Zograf to facet, którego nie trzeba specjalnie polecać. Jego komiksowy pamiętnik przedstawia wojnę w byłej Jugosławii z zupełnie innej perspektywy, pokazuje palcem najbardziej absurdalne sytuacje i ciche dramaty, a do tego jest świetnie narysowany. Z kolei "Komiks za żelazną kurtyną" to świetna rzecz nie tylko dla fanów komiksu, ale i dla miłośników historii, szczególnie wizji historycznych w wersji pop. Szkoda tylko, że plansze trafiły do małego pomieszczenia. Tymczasem w hallu Centrum Kultury Zamek pokazywano, w dużo lepszych warunkach, o wiele słabszą wystawę "Komiks kobiecy z Europy Środkowej" przedstawiającą prace autorek nie tylko z byłych demoludów, ale także z Niemiec czy Austrii. Akurat nasza polska reprezentacja trzymała poziom, ale wiele z pokazywanych tam komiksów - szczególnie w pamięci utkwiła mi plansza "artystki" ze Słowacji - to zwykły bełkot z pseudoartystycznymi pretensjami, widocznymi w grafice, a także w tekstach , skonstruowanych na poziomie egzystencjalnych rozważań nastolatka. To taka szkoła niby-stripurgerowa, której przedstawiciele (tu przedstawicielki ) zakładają, chyba, że im brudniejsza, antyesetyczna, kaleka kreska i im bardziej nadęty tekst - tym lepiej. Tymczasem "brzydkie rysowanie" też wymaga umiejętności. Ten brak umiejętności w połączeniu z awangardowymi aspiracjami wypada koszmarnie - powstaje kompletnie niekomunikatywny twór. Jakoś tak się dziwnie składa, że sztuka współczesna korzystająca z języka komiksu radzi sobie lepiej niż komiksiarze odwołujący się do języka sztuki współczesnej. Na szczęście w Polsce nie brakuje nam dobrych przykładów po jednej i drugiej stronie. Sieńczyk, Sasnal, Rebelka, Maciejowski. Za to trochę współczuję Słowakom. Może odbiegłem od tematu, ale smutno mi się zrobiło widząc prace Zografa kiszące się w Teatrze Ósmego Dnia, a w przestronnych wnętrzach Zamku plansze, które powinny zostać w szufladzie.
Niemniej Ligatura od początku stara się wyróżnić na tle innych imprez komiksowych, nie chce robić imprezy pt. "prawie jak Łódź". I bardzo dobrze.

Kumulacja w "Przekroju"

2010-02-09T22:06:00.001+01:00

Zrobiłem w tym numerze combo. Poza standardową kolumną komiksową poszedł mój tekst o klasyku polskiej ilustracji Józefie Wilkoniu - szukajcie w dziale "Otwórz oczy". Nawet jeśli nie chce się wam czytać artykułu, warto rzucić okiem, (a jakże) na świetne prace mistrza. Jego kolory i styl niszczą. W następnym wpisie będzie o Ligaturze, którą zaledwie liznąłem, bo sprawy zawodowe (niekomiksowe niestety) wzięły górę nad przyjemnościami.

Łauma na językach

2010-02-05T01:01:00.005+01:00

Karol Kalinowski zrobił sobie niezły prezent z okazji tacierzyńskiego debiutu. Jak już zdąrzyły poinformować wszelkie serwisy komikswe - "Łauma" zostanie zekranizowana przez polskie studio Lava Films. Co ciekawe, będzie to film aktorski. I bardzo dobrze, po co robić estetyczną kalkę pierwowzoru, a animacja pracochłonna rzecz. Jak widać polscy filmowcy, wzorem hamerykańskich kolegów szukają dobrych scenariuszy w komiksie. Teraz piłeczka po ich stronie, nie spieprzcie tylko Panowie pogańskiego klimatu "Łaumy" i nie ugrzecznijcie jej za bardzo. Tymczasem, pozwolę sobie przypomnieć wywiad z KRLem, który ukazał się tuż po MFK na łamach dwutygodnik.com. O Jaćwingach, pogaństwie i zapomnianej tradycji. Śmiało klikać, bo inaczej licho z roztopionego śniegu zapuka w wasze okno.

Abosolute plain

2010-01-25T01:26:00.006+01:00

Znowu zaliczyłem długą blogową pauzę. Ostatnie dwa-trzy tygodnie upłynęły pod znakiem intensywnej przyjaźni z edytorem tekstów. Po ośmiu godzinach dziennie, w ramach obowiązków etatowych, tejże przyjaźni miałem już dość i nie chciałem jej przeciągać jeszcze po pracy. Rozwinęło się uczulenie do klawiatury i migającego kursora. W głowie zrobiło się biało, totalny plain, reset - tak jak za oknem. W konsekwencji - blog zdychał. W ramach resetowania nadrabiałem zaległości w postaci Fallouta 3 i już miałem się od niego uzależnić, tak jak od GTA IV, gdy w końcu zmęczyło mnie to głupie rozsadzanie czerepów ghulom w korytarzach metra.

Tymczasem w "Przekroju" poszedł tekst o "Osiedlu Swoboda" i "Produkcie", a w "Dwutygodniku" recenzja "Pana Naturalnego". W ostatnim numerze "Focus Historia" - komiks o frywolnym Stańczyku, co z dwórkami Bony dokazywał. Jakoś to wszystko się toczy swoim rytmem. Ponadto dziś odkryłem, że "Głos Wielkopolski", choć chce być śmiertelnie poważny, potrafi nieźle ubawić. Naprawdę stronię od wszelkiego wytykania błędów innym dziennikarzom, bo każdy kto pisze popełnia błędy (tu biję się w piersi), ale to, co dziś przeczytałem przechodzi wszelkie pojęcie. Wybaczcie, ale nie mogę się powstrzymać. W dusznym i słodko-przytulaśno- ckliwym dodatku "Rodzina" Marek Zaradniak tworzy "portret rodzinny" Don Guralesko i Martyny Chakanetsa. Choć hip-hop w wydaniu Guralesko to zupełnie nie moja bajka (poza kilkoma numerami) trzeba przyznać, że facet ma doskonałe raperskie kung-fu. Za to kung-fu dziennikarza opisującego muzyka jest poniżej poziomu bójki w piaskownicy.

Cytuję: "Gdy Piotr ma chwilę wolnego czasu, lubi przeznaczać go na nadrabianie zaległych lektur. Interesują go sprawy egzystencjalne, szuka odpowiedzi na pytanie, skąd przybywamy, dokąd zmierzamy". Niezłe, co?

DonGuralesko też pewnie nieźle się ubawił, czytając tekst o sobie. Pytanie, dokąd zmierza takie pisanie i kto to redagował. Ja tam zmierzam spać. Dobranoc.

K+M+B +DEAL

2010-01-06T21:27:00.002+01:00

Dziś Trzech Króli. Z tej okazji poniższe zdjęcie, które przedstawia święconą kredę do stosownego napisu na drzwiach i działkę kadzidła zapakowane w gustowny dealpack. Takie paczuszki były dziś do nabycia w jednej z poznańskich parafii. Wygląda świetnie, na pomysł wpadł z pewnością jakiś młody ministrant. Toż to ukryta akcja propagandowa legalizacji miękkich narkotyków w Polsce. Tymczasem trwa festiwal rocznych podsumowań komiksowych. Sam wziąłem udział aż we trzech. Zrobiłem swoje, apodyktyczne w "Przekroju" i dołączyłem do dwóch demokratycznych. Jedno w "Dzienniku", drugie na łamach "Komiksomanii". Poza tym różne serwisy, blogerzy, magazyny... wszyscy wystawiali cenzurki. Wyniki były bardzo różne. W niektórych znalazły się nawet polskie komiksy, co dziwi, bo w tym roku żaden rodzimy album nie zasłużył na pierwszą piątkę w TOP 2009. Nawet bardzo dobre "Łauma", "Wrzątkun", czy "WWA". Mam wrażenie, że polskie komiksy dostawały fory dlatego... że były polskie. Po prostu, skoro z naszego podwórka, to w grę wchodzi taryfa ulgowa. A tak być nie powinno. Jesteśmy w końcu w Europie, a Polacy potrafią robić europejskiej klasy albumy - "Achtung Zelig" czy "Esencja" najlepszym tego przykładem. Tyle marudzenia.

Nie mam żadnych noworocznych postanowień, po co się stresować ich niedotrzymywaniem.

Wszystkim komiksowym i dobrym ludziom Najlepszego w Nowym Roku!!!

Komiksowe podsumowanie roku 2009...

2009-12-22T14:26:00.000+01:00

... znajdziecie w najnowszym numerze "Przekroju". Włącznie z top 5 albumów z tegoż roku.

Update, upgrade!

2009-12-18T22:46:00.001+01:00

Walczę ostro. Z nowym wyglądem bloga. Na razie szaleństwo w kolorach fontów, ale za chwilę to się zmieni.

Natomiast zasadniczy layout zostaje. Nie jestem grafikiem, nie zrobię nic niszczącego rogówki internautów. Stawiam na minimal, żeby oko się nie męczyło. Co więcej, nie potrafię zainstalować darmowej skórki na blogspota z netu, żeby kod html mi się nie wysypał. A to dlatego, że one mają jakieś ukryte detale, typu niby-reklamki, a ja ich nie chcę u siebie.Koszmarrrr, wrrrr. A skoro już jesteśmy przy koszmarach - taka oto pamiątka z podróży poślubnej.Strach jeść, szczególnie jak te wszelkie dostępne białka zmutują nam się w organizmie. Trzeba przynać, iście komiksowy humor miał autor tego serka.

Odwieczny spór o się czyta się ogląda

2009-12-13T23:56:00.006+01:00

Miesięcznik "Press" (który nadal chętniej czytam niż oglądam) ogłosił właśnie wyniki ichniej nagrody Grand Press 2009. Jedną z kategorii był wywiad. Wygrała Angelika Kuźniak z "Gazety Wyborczej" za rozmowę z panią noblistką literacką Hertą M. Co ciekawe, wśród nominowanych wywiadów znalazł się komiksowy interview autorów "WWA" z Jarosławem Gowinem. Fajnie. Ale pod wszystkimi wyróżnionymi tekstami na stronie press.pl widnieje dopisek "przeczytaj nominowany wywiad", tylko pod pracą komiksową stoi jak byk "obejrzyj nominowany wywiad". Standard, klasyka, ech... no cóż. Zatem "obejrzyjmy" ten nominowany komiks, proszę nie czytać tekstów w dymkach. To jest prosty wywiad, obrazki mówią wszystko. Ale nominowali, czyli dziennikarze lubią komiksy.

Fredric Wertham, znany wróg komiksów, autor książki "Seduction of the innocent" o zgubnym wpływie historii obrazkowych na dzieciarnię czyta lub ogląda komiks. Widać, że robi na nim wrażenie.

Prasówka

2009-12-09T23:37:00.020+01:00

Kilka rzeczy w tym miesiącu, o których zapomniałem. W grudniowym komiksie dla "Focus Historia" z Pawłem Zychem pastwimy się nad Mikołajem Rejem, który niezbyt zacnie chce się rozprawić z chłopem.
W najnowszym "Przekroju" ukazała się kolumna komiksowa. Tym razem razem: "Mały książę" w wersji Sfara i Findakly (choć pani kolorystka nie figuruje na okładce, dla mnie jest współautorką, a nie tylko wyrobnikiem) oraz "Pamiętam, jak..." Flixa. Numer w kioskach. Poza tym na łamach "Dwutygodnika" poszła moja recenzja reportaży Włodzimierza Nowaka "Serce narodu koło przystanku". Cieszę się, bo samych komiksów czytać nie można a ostatnio zdałem sobie sprawę z tego, że dawno nigdzie nie napisałem recenzji żadnej książki. A przecież zajmowałem się nimi przez kilka lat w prasie lokalnej. To były zabawne czasy, bo na łamach "Gazety Jarocińskiej" puszczano mi wywiady z Krzysztofem Vargą czy Andruchowyczem, choć w miasteczku pewnie kilkanaście osób czytało ich książki. Ale gazeta miała ambicje, no i słusznie. Na deser recenzja Motostrom na PSP, która wisi na przekroj.pl Nerwy można sobie zniszczyć na tej grze. Opuszki palców również. I ciągle nie potrafię oblewać zdjęć tekstem, ten blog chyba zawsze będzie brzydki graficznie.

Piętno antologii

2009-12-02T21:59:00.011+01:00

Nie wiem, jak to się dzieje, ale antologie komiksowe publikowane w Polsce, zawsze mają pewien defekt. Polega on na tym, że warto je czytać/kupować dla jednego czy dwóch autorów, którzy w danej publikacji biorą udział, ale dla samej antologii, jako projektu artystycznego już nie. Chyba tylko "44" pod redakcją Truścińskiego było wyjątkiem od tej reguły. "Japonia widziana oczyma 20 autorów" i w "Sąsiednich kadrach" tylko potwierdzają tą smutną regułę. Przepraszam, że piszę o rzeczach smutnych (naprawdę wolę recenzować dobre komiksy), ale pogoda za oknem smutna, więc to dobry czas także na smutne wpisy. Zacznijmy od "Japonii..." i koncepcji, żeby w rodzimej edycji opublikować komiksy made in Poland. To była słuszna koncepcja, ale wykonanie już nie. "Osaczańska robota" Bolałka i Babczyńskiego leży i kwiczy, zarówno grafika jak i sama opowieść, bo tak naprawdę nie ma tu żadnej opowieści - obrazkowa impresja z luźno powiązanych słów, kadrów. Słabo. Śledziu dał sobie radę lepiej, rysunkowo bez zarzutu - nie może być inaczej w przypadku faceta z dobrym warsztatem, gorzej sama historia. Ciekawi bohaterowie, ale puenta rozbija fajny klimat komiksu. Na pocieszenie warto napisać, że szorciak Śledzia i tak jest lepszy niż wątpliwe popisy wielu zagraniczniaków. Bo większość opowiadań z tej antologii to banały: niczego nowego się tu o Japonii nie dowiemy, gorące źródła, gorące Japonki, miasta olbrzymy kontra natura z obowiązkowym wulkanem w tle. Wysoki poziom ogólności, intelektualne i emocjonalne manowce, ślizganie się po powierzchni. Po ten tomik warto sięgnąć tak naprawdę ze względu na dwóch autorów. Dla Joanna Sfara, który tworzy zabawny portret swojego ekscentrycznego, złośliwego kumpla nabijającego się z japońskich dobrych manier, ale i samych Francuzów. Warto także dla Nicolasa De Crecy. W noweli "Nowi bogowie" tworzy świetnego, surrealistycznego bohatera - to powstający na naszych oczach, szkic postaci. Widzimy, jak chłonie nowoczesną japońską estetykę i stara się na podstawie tych "zapożyczeń" nadać sobie kształt, bo jak dotąd był bliżej nieokreśony. De Crecy ciekawie analizuje kulturę wizualną współczesnego Nipponu, robi to przewrotnie i niebanalnie. Reszcie autorów, możemy podziękować. Nie pokazują niczego zaskakującego.

Gorzej jeszcze niż "Japonia..." prezentuje się antologia "W sąsiednich kadrach", która po części przedstawia komiksy zamówione przez Centralę do tej publikacji (zarówno od artystów polskich, jak i czeskich) oraz prace konkursowe na reportaż komiksowy. Antologia miała zawierać prace zrealizowane w konwencji literatury faktu w obrazkach. Jak się okazuje, twórcy komiksowi nie mają pojęcia, czym tak naprawdę jest reportaż. Cholernie to smutne, ale prawdziwe. W antologii znajdziemy bowiem jeden, dosłownie jeden reportaż - autorstwa Tomasza Kontnego i Pawła Piechnika pt. "Perspektywy", szkoda tylko, że rysunek Piechnika jest słaby, bo praca przez to traci. Reszta autorów myli reportaż ze wspomnieniami, własnymi dywagacjami historyczno- społecznymi, relacjami z podróży lub idzie na taką łatwiznę, że opadają ręce. Maciej Pałka i KRL po prostu zapytali kumpli, jak to jest w Czechach. Gdzie tu reporterski dystans, poszukiwanie źródeł? Tematu? Nic więc dziwnego, że znowu wyszły historie o laskach, piwie, Pradze i Kreciku.

Pół biedy, jeśli ktoś na te banalne skojarzenie Czechy - Szuwarek i Krecik miał pomysł, tak jak Wojda i Gawronkiewicz (to jeden z niewielu komiksów, dla którego warto sięgnąć po tę antologię), Gorzej jednak, gdy tak jak w pozostałych pracach - autorzy nie mają nic do powiedzenia. Okazuje się, że mówienie o rzeczywistości komiksiarzom niespecjalnie wychodzi, wręcz nie wychodzi im wcale. Lepiej poruszają się w świecie fantazji, a polsko - czeskich tematów na reportaż jest mnóstwo, choćby czeska społeczność w Zelowie. No ale trzeba by tam pojechać, zrobić wywiady, zdjęcia, potem je zredagować - kupa roboty. Lepiej zapytać kumpla przez twittera, czy czeskie piwo jest dobre. Stąd, choć wspomniane wyżej "Perspektywy" nie podobają mi się graficznie, bronią honoru tej antologii, bo autorzy jako jedyni zrozumieli temat.Na pocieszenie dodam, że czeskiej stronie wyszło równie kiepsko - poza autorami pasków z Aloisem Neblem w rolach głównych, ale to znów nie reportaż. Tyle smutnych recenzji tego smutnego jesiennego wieczoru. Czuwaj!

Sacco wraca do Palestyny

2009-11-25T00:10:00.002+01:00

Obywatele GB już mogą czytać nowy album Joe Sacco "Footnotes in Gaza", Amerykanie ( i ściągającty komiksy z amerykańskiego Amazonu) muszą jeszcze poczekać. Tym razem autor "Palestine" i "Safe Area Gorazde" (no i kilku innych) wraca na Bliski Wschód, by przyjrzeć się sprawie obozu w Rafah. Niestety, nie było mi dane przeczytać jeszcze, ale dziennikarz z "The Observer" już czytał i dzieli się wrażeniami. Z Sacco jest taki problem, że to porządny, wrażliwy chłop, ale chwilami jego obiektywizm bywa dyskusyjny (a to w końcu reportaże). Może teraz będzie lepiej. Tekst zawiera też kilka informacji o samym autorze. Na razie komiksów Sacco nikt z polskich wydawców nie zapowiada, a szkoda, bo raczej miałyby branie.

Oryginalność to polska specjalność

2009-11-12T23:57:00.004+01:00

My być bardzo oryginalni. Robić wszystko "prawie jak", u większych widzieć i na swoje podwórko przenosić, ciut koślawo, bo zbyt odważnie to się jeszcze by nie przyjąć. Właśnie ukazać się pierwsza numer nowe pismo dla biznes "Manager". Twoja mieć wrażenie, że gdzieś już to widzieć. A pewnie, że widzieć, bo to jak w pysk strzelić paskudnie podrabiać amerykański " Esquire". Patrzeć i porównać

Tu amerykański "Esquire". Każdy grafik wiedzieć - pierwsza klasa layout

A tu "prawie jak" amerykańska layout. Twoja się pocieszać, że jak podrabiać, to przynajmniej tych lepszych albo najlepciejszych.

Najlepsze ilustrowane książki dla dzieci roku 2009

2009-11-09T21:29:00.000+01:00

Według "New York Times". Pełna lista tutaj. A na niej "Tales from outer suburbia" Shauna Tana, autora "Przybysza". Australijczykom gratulujemy... itd.

Belgom gratulujemy....

2009-11-08T11:24:00.004+01:00

Muzeum Herge. Otwarcie nastąpiło w czerwcu tego roku. Architektura godna klasyka. Więcej zdjęć na stronie www.museeherge.com. A kiedy u nas komiks będzie miał takie warunki wystawiennicze?

Trochę lansu, trochę frustracji

2009-11-07T14:32:00.016+01:00

Praktykowanie lansu sieciowego jakoś nigdy mi nie wychodziło, podobnie z internetowym ekshibicjonizmem - stąd pewne ten blog nie jest prowadzony regularnie, ani specjalnie spektakularnie. Nie mówiąc już o jego formie graficznej. Ostatnio chciałem się z nią troszkę pomocować, tu coś przestawić, tam coś dodać, ale okazało się, że nic z tego nie wyjdzie. Więc na razie zostaje jak jest. Bez fajerwerków. Prosto i pewnie trochę nieelegancko. Ale nawet jeśli ten lans mi nie wychodzi ( gdy usiłuję coś praktykować, to jest nieporadne i od razu myślę że pewien sposób żenujące), sam się zastanawiam, dlaczego nie pisałem jeszcze o komiksie, który co miesiąc robię z Pawłem Zychem do "Focus Historia". Piszę zatem.

Od ponad roku (zaczynaliśmy w sierpniu 2008 roku) co miesiąc robimy jednoplanszówkę z anegdotami historycznymi. Najczęściej to opowieść o jakimś chudym literacie, władcy, tudzież sarmacie. Wybryki, powiedzonka, nic poważnego - na szczęście. Fajna zabawa. Scenariusze piszą życiorysy poszczególnych waszmościów, ja je tylko rozpisuję na kadry, choć czasem znalezienie opowiastki nie za długiej, w sam raz na jedną planszę, do łatwych nie należy. A potem, gdy takowa już się znajdzie - Zychu musi się trochę pomęczyć nad rysunkami.

I tak co miesiąc, dla mnie to przede wszystkim ciekawa szkoła warsztatu i transfer na drugą stronę barykady.

Mam nadzieję, że udany. Jeszcze z lansu. TU wywiad z KRL-em w Dwutygodnik.com.

Frustracja natomiast wiąże się ostatnio, z jakimś dziwnym przeczuciem, że wśród przeciętnego obywatela tego kraju poziom kultury wizualnej, wrażliwości estetycznej jest kiepski. Dyskusja na forach komiksowych nadal ta sama - ustalanie stopnia znawstwa i wytykanie, kto jest czyim kumplem. Nic nowego. Tymczasem nie powstało żadne lobby komiksowe, które byłoby zainteresowane wprowadzeniem komiksu do programu szkolnego. Jerzy Szyłak, gdy o tym z nim rozmawiałem stwierdził, że to nie ma sensu i może przynieść odwrotny skutek. Zupełnie się z nim nie zgadam.

Prawie każdy, kto zajmuje się dziś komiksem w jakikolwiek sposób, zapewne zetknął się z nim w okresie szczenięcym. Jasne, że były to spotkania "poza szkołą", ale komiksy nie miały wtedy zbyt wielkiej konkurencji w świecie kolorowych produktów atakujących wyobraźnię. Poza tym, w programie nauczania języka polskiego elementy kultury wizualnej (w tym komiksu) są w mniejszym lub większym stopniu fikcją. W praktyce mało kto je realizuje. Na własne oczy widziałem, jak gimnazjalistom nauczycielka kazała analizować "Bitwę pod grunwaldem" Matejki wręczając reprodukcję wielkości kartki pocztowej. Dzieciaki nie potrafią krytycznie odczytywać komunikatów wizualnych, włącznie z reklamami. Może to tylko moje ponure pieprzenie, ale mam wrażenie, że wyjdzie z tego coś niedobrego.

Update: Na stronie internetowej "Polityki" w dziale "Recenzje książek dla dzieci" znajdziemy "Wrzątkum" Sieńczyka. No nieźle.

Kadr z najnowszego komiksu dla "Focus Historia", ps. Czy ktoś wie, jak się oblewa zdjęcie tekstem w tym cholernym blogspocie?

Nikt (prawie) o tym nie pisze

2009-10-18T11:40:00.004+02:00

rys. Josh Neufeld/www.smithmag.com

O reportażu komiksowym Josha Neufelda "New Orleans After the Deluge" ( o ile się nie mylę) nie pisał żaden polski serwis komiksowy, co dziwi tym bardziej, że praca Josha dostępna jest w sieci. Rzecz opowiada o losach 6 mieszkańców Nowego Orleanu, którzy przeżyli Katrinę (lub postanowili od niej uciec).

Każdy z nich wspomina ją w zupełnie inny sposób, ale dla wszystkich była ogromnym wstrząsem. Autor nieźle się napracował, a wydanie albumowe w Stanach zbiera dobre recenzje (wydał je Pantheon). Komiks nadal wisi na stronie "The Smith Magazine". Można go znaleźć TUTAJ. Trochę trzeba się naklikać, ale warto. Cały czas nie mogę zrozumieć, dlaczego po serii "WWA" nikt u nas nie chce zająć się reportażem komiksowym. Ostatnio Centrala zorganizowała konkurs na reporterski komiks. Może coś w końcu się ruszy.

Fajerwerki w nowym numerze

2009-10-15T16:25:00.000+02:00

W aktualnym "Przekroju" nagrodzony przez redakcję komiks Sebastiana Skrobola i Bartosza Sztybora "Fajerwerki" (w ramach specjalnego wyróżnienia tygodnika, wybrany spośród komiksów nadesłanych na konukurs MFKowy). Sama relacja z łódzkiego festiwalu również w tym numerze.

Nowa Marzi

2009-10-12T14:56:00.000+02:00

fot. Dupuis

Ale nie w Polsce, tylko we Francji. Choć ten komiks ciężko się czyta i autorka ma problemy z prowadzeniem narracji, to i tak dobrze, że jest. I co nieco o PRL-u zachodni czytelnik się dowie. Czekamy na tłumaczenie

Ku pokrzepieniu serc

2009-10-06T16:27:00.005+02:00

Niemcy chcą ratować nawyk czytania u młodego pokolenia. W związku z tym najważniejsze tytuły, takie jak "Der Spiegel" przygotowują specjalne mutacje przeznaczone dla pokolenia You Tube. Pisze o tym Katarzyna Domagała-Pereira na łamach nowego numeru "Press" ( artykuł "Kinder media"). Myślicie, że w takim młodzieżowym, tudzież młodzieżowawym piśmie znajdziemy komiks? Nigdy w życiu. W tekście czytamy: Po dyskusji z dziećmi i rodzicami zrezygnowano z pierwotnego tytułu "Spigiel Junior" - dzieci uznały go za zbyt infantylny. Negatywnie oceniły także komiks na okładce magazynu opowiadając się za fotografią lub karykaturą. Trzeba przyznać, że okładka wyszła przepiękna i wysmakowana jak dowcip na Oktoberfeście. Banda Brutusów z tych niemieckich dzieciaków, nie ma co. Jeśli młode pokolenie nie chce komiksu, to czego wymagać od starszego. Także nie marudźmy, że w Polsce komiks robi za czarnego luda, jak nawet niemieckie dzieci wiedzą, co jest gut, a czego należy unikać. W Polsce, choć komiksiarze narzekają nieustannie... w Polsce to Panie za komiksy dostaje się medale. Odznaczenia "Zasłużony dla Kultury Polskiej" otrzymali właśnie od ministra Zdrojewskiego organizatorzy Międzynarodowego Festiwalu Komiksu w Łodzi. I który naród jest bardziej komiksowy?

Archiwum PS Magazine w sieci!

2009-08-29T20:07:00.011+02:00

Źródło zdjęć: VCU Libraries Digital Collections

Prawdziwa gratka nie tylko dla komiksiarzy, ale także dla wszystkich ludzi zajmujących się projektowaniem prasowym, ilustracją czy szeroko pojętą komunikacją wizualną (w Polsce nadal czasem przaśną niestety). VCU Libraries Digital Collections opublikowała archiwum "PS Magazine" (the Preventive Maintenance Monthly), którego dyrektorem artystycznym był Will Eisner. Dyrektor artystyczny to za mało powiedziane - Eisner co miesiąc swoimi rysunkami, infografikami, komiksami i ilustracjami wypełniał cały miesięcznik! Nawet dziś, po tylu latach (a prasowe layouty i konwencje starzeją się bardzo szybko) wygląda to wspaniale. "PS Magazine" miało też cholernie oryginalną formułą - był to bowiem periodyk poradnikowy! A dokładnie - periodyk poradnikowy dla wojska, a Eisner wyszedł z założenia , że skomplikowane rzeczy techniczne najłatwiej wytłumaczyć w obrazkach. Wszelkie te niejasności tłumaczyła blond piękność. Żołnierze mogli dowiedzieć się, jak obchodzić się ze sprzętem, jak właściwe wypełnił wojskowe formalności i dlaczego nie warto narzekać na frontowe dostawy. Bob Andelman w biografii Eisnera "A Spirited Life" pisał, że niektórzy sztabowcy nie byli zadowoleni z komiksowej formuły.Ale sami wojacy - wręcz przeciwnie. Eisner otrzymywał mnóstwo listów. Ktoś napisał mu nawet, że dzięki "PS Magazine" nie wykopano go ze służby. Eisner pracował nad "PS Magazine" przez 20 lat! ( 1951 - 1971). Stanowił on podstawę jego domowego budżetu (więc nawet mistrz nie żył tylko z komiksu). Teraz już sami wiecie, kto najlepiej zaprojektowałby (gdyby żył) logo Wojska Polskiego. A tak mamy paskudztwo za 22.000 złotych.

Archiwum PS Magazine znajdziecie TU

Debta i marudzenie

2009-08-21T14:40:00.005+02:00

Najpierw marudzenie (jak to w Polsce). Gdym w drugiej klasie liceum wiedział, że za kilka lat zajmę się zawodowo komiksem to nie popełniłbym największej głupoty, czyli olania możliwości korzystania ze szkolnego dobrodziejstwa - nauki francuskiego w zakresie 5 godzin tygodniowo. Byłem głupi. Do dziś pluję sobie w brodę. Efekt tego jest taki, że dziś mogę sobie jedynie pooglądać tak zmyślne projekty jak "Journal de guerre" Tardiego i Verney'a. Bardzo ciekawie to wygląda plastycznie. Może czyta się źle, monotonnie, głupio - tego się już nie dowiem. Ale warto popatrzeć. Forma robi wrażenie.
Sprawa nr 2 - jutro o 14.00 w gdańskim Ratuszu Staromiejskim będę brał udział w debacie "Narysuj swoją wolność – komiksowe drogi do wolności w Polsce. " Wystąpią także: Jerzy Szyłak, Timof, Marek Lachowicz + jeszcze jedna osoba (na gildii stoi namazane, że Szymon Holcman, ale raczej to nieaktualne). Miejmy nadzieję, że coś z tej dyskusji wyniknie. Tymczasem czołówki z projektu Tardiego. Każdy odcinek ma 20 stron.

źródło zdjęć: Casterman, klikać śmiało

Prasówka

2009-08-09T23:39:00.003+02:00

"Respublica" to czasopismo, do którego mam ogromny szacunek. Długa tradycja, wiele ważnych dyskusji literackich, socjologicznych i politologicznych (a także i politycznych) na koncie, a w spisie treści dobrzy autorzy (choć wiadomo, że poglądy bardzo różniste). Pismo z gatunku mądrych, a nie "mondrych", a przede wszystkim pismo poważne. I jako pokazuje ostatni numer - pismo otwarte. Znajdziemy w nim - Panowie, Panie - komiks. Leela Cerano (jeśli popełniłem błąd w nazwisku autorki to mnie poprawcie) jednak nie zachwyca. Komiks jest bowiem zupełnie odczapowy. Ktoś pomyślał, że dobry opowieść obrazkowa musi nade wszystko podejmować ważkie tematy.
A tu ważność jest potrójna: wątek żydowski + kobiecość + aborcja. Niestety nie równa się to sukces artystyczny. Nowelka jest nijaka, bez puenty. Średniak to mało powiedziane. Szkoda, że "Respublica" słynąca z gęstego sita w doborze publicystów nie posłużyła się tym sitem przy doborze komiksu. Ale miejmy nadzieję, że następnym razem będzie lepiej.
Na pocieszenie polecam "Ryms". Nie mam tu nic o komiksie (poza Butenką), bo to kwartalnik poświęcony książce dla dzieci i młodzieży. Ale i tak warto zajrzeć, bo sporo pisze się tu o ilustracji, estetyce, tym, jak powinno kształtować się gusty plastyczne młodego pokolenia. Warto znać - okładkę zrobił Maciek Blaźniak. Sympatyczną okładkę dodajmy

Śledziu (prawie) w TV

2009-08-01T14:11:00.008+02:00

Znowu długo mnie nie było. Nadal muszę brać udział w konkursie na najbardziej nieaktualizowany blog komiksowy (z niejakim K. Konwerskim). Ale tym razem Karol zamieścił u siebie taki wpis, że wygrał z kolei konkurs na najbardziej cytowany blog komiksowy ostatnich tygodni. Nie ma co, obwieszczenie o urodzinach 31. Śledzia na ekranie w tramwaju, to rzecz bez precedensu. Skoro już wieść o śledziowym przejściu przez 3 dziesięciolatkę tak się rozeszła po sieci, pozwolę sobie wkleić tutaj fragmenty wywiadu ze Śledziem, który w 2005 roku zrobiłem dla "Lampy" (nr 3/12 marzec 2005).
Dla fanów "Produktu" te anegdotki to rzecz obowiązkowa.

O Ciachciarachciachu

To był taki pan pod pięćdziesiątkę, który mieszkał na Szwedrowie w Bydgoszczy i przychodził do lokalnego przybytku- lodziarni. Lodziarnia słynęła z tego, że można było się tam napić piwa. Ta ksywa wzięła się stąd, że jak była jakaś bójka to on zawsze robił: "ciach, cia, rach i ciach". I połączyłem jego wizerunek ze świadomością człowieka, którego moi koledzy spotkali w Barze gdańskim koło stadionu bydgoskiej Zawiszy. On im wtedy powiedział, że wyczuwa w nich potencjał telepatyczny. Ten tekst pojawił się później w ,,Osiedlu"

O konszachtach ze Sweet Noise
(w "Produkcie" pojawił się komiks "Czas ludzi cienia" związany z kapelą)

To Sweet Noise nam to zaproponowali. Ja sobie pomyślałem, że to jest dobra szansa, żeby wywindować troszeczkę ,,Produkt". Goście faktycznie o naszym magazynie mówili. Jak gdzieś tam pokazywali się w telewizji, to wyciągali Prodkukt i okładka w telewizji była. Ale to się na sprzedaż nie przełożyło. To miała być taka opcja, że oni medialnie wypromują "Produkt", a my zrobimy komiks. Czysty deal, rącza rączkę myje. Tylko, że my tej rączki nie umyliśmy do końca. Głosów od czytelników też nie mieliśmy, żeby im się komiks podobał. To był martwy pod względem uczuć twór. Potem na naszej stronie umieściliśmy informację, że tego nie kontynuujemy, bo nic do niego nie czujemy. Zadzwoniła do mnie managerka Sweet Noise, a ja wtedy leżałem totalnie zjarany na jakiejś plaży. Ona mówi mi, że Glaca jest smutny, a ja byłem wtedy strasznie wesoły. I to mi wtedy strasznie nie grało, że ja jestem taki wesoły, a Glaca taki smutny. Ale co tam. Nie kręci, nie robi się.

Leśna niewiasta

2009-06-24T11:54:00.005+02:00

fot. www.reprodukt.com

Malerin Moki to niemiecka artystka, która zajmuje się różnościami. Robi zdjęcia, filmy, ale najciekawsze i tak są ilustracje i komiksy. A w nich leśna mania, ostępy, przeróżne borostwory i hubostowory. Ale jest w tym naprawdę niezła. W pracach tych widać trochę pokrewieństwo z filmami Miyazakiego (z "Nausiccą" na przykład). Niemieckie Reprodukt wydało jej "Asleep in a foreign place kilk lat temu. Znajdziecie ją też w magazynie "Orang". A kilka prac jeszcze na
www.mioke.de

Pan Tadeusz

2009-06-23T08:50:00.006+02:00

Spotkałem pana Taduesza w weekend. Nie dość, że muzykuje, to jeszcze jest (podobno) bioenergoterapeutą. Na jego wizytówce widać, jak bierze na klatę żelazko i sztućce (taki magneto man). Ale to raczej pozytywna energia. Proszę zwrócić uwagę, że ma iście komiksowe wyczucie koloru i desenie koszuli idealnie pasują do barw tagów na ścianie

eeeee...komiks....zło

2009-06-18T14:43:00.007+02:00

Wczoraj wylądowałem w studenckim Radio Afera, a precyzyjnie rzecz ujmując - w programie Filipa Bąka "Prosto z kadru". Było ciekawie. Po pierwsze musiałem oswoić sobie zupełnie inną formę komunikacji. Jako typowy wzrokowiec, stresuję się przed mikrofonem, dlatego przez połowę programu nie mogłem opanować tego cholernego "eeeee" między słowami. Potem już lepiej szło. Ale nie ma co się przejmować, skoro Jacek Żakowski w Tok FM też ma problemy z "eeeee" (choć u niego to brzmi raczej jak "mniommmmm"), więc debiutant nie powinien się wstydzić. Drugi radiowy problem to mikrofon - trzeba ciągle mówić na wprost niego, a ja się wiercę i kręcę głową, więc część wypowiedzi miała syndrom odgłosu z drugiego pokoju.
Z Filipem mówiliśmy chyba do rzeczy: kilka standardów "dlaczego komiks", potem chwila o Sfarze i parę pseudo-teoretycznych rozważań na temat siły obrazkowego medium. Na koniec był apel o czytanie papieru (prasy i komiksów w wersji papierowej) i w sumie wyszło nam niestety takie kazanie o internetowym szatanie, który staje się bardzo złudnym i powierzchownym źródłem wiedzy. Tak w skrócie to wyglądało. Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze uda mi się do Filipa wrócić, bo to niezły trening na kontrolowanie tego, co się mówi i oswajanie się z mikrofonem.

A dzisiaj w "Przekroju" Joanna Woźniczko-Czeczott popełniła długi tekst o izraelskim artyście Zevie Engelmayerze. Gorąco polecam. Komiksiarz wystąpił w Polsce w antologii "Kompot".

Zadziwiający jest natomiast felieton Mariusza Szczygła w "Dużym Formacie". Zaskoczył mnie. In minus niestety. Otóż ten jeden z najlepszych polskich reporterów dzieli się swymi refleksjami z pobytu we Francji, a dokładnie z francuskiej księgarni w Lille. Cytuję:

Zobaczyłem, że na piętrze, gdzie odbywają się spotkania, jest ze sto krzeseł, a na każdym siedzi młody człowiek i czyta. Jedni czytają książki cieńsze, inni grubsze. Wspaniałe wrażenie. Pomyślałem, że podejrzę co czytają. Wszyscy trzymali w rękach komiksy. Ani jednej tradycyjnej książki. Ale dojrzałem w pierwszym rzędzie pana w średnim wieku, który pochylał głowę. "Moja nadzieja - pomyślałem. Przez ramię podejrzę, co czyta". Moża chociaż on jeden ma stuprocentową książkę.

Smutne jest szczególnie to ostatnie zdanie. Myślałem, że dzieła sztuki dzielą się ze względu na swoją wartość, a nie ze względu na medium. Każdy z nas jest w stanie wymienić mnóstwo "stuprocentowych książek", które są kilka razy głupsze od wielu komiksów. Zamiast podglądać, co czytają, uczciwiej byłoby samemu coś z tych "niestuprocentowych książek" przeczytać.
Cóż, reporterska otwartość jak widać nie obejmuje komiksu.

Ale najważniejsze - czytajmy papier, byle był "stuprocentowy" niezależnie od medium do jakiego go wykorzystano.

Dziś komiks w Przekroju

2009-06-10T14:05:00.003+02:00

fot. Firstsecond books

W dzisiejszym "Przekroju" recenzja "Deogratias" i "Epizodów z Auschwitz". "Deogratias" trafi do księgarń 22 czerwca. To tak na wszelki wypadek. Zareklamuję ten numer tygodnika jednak przede wszystkim ze względu na wywiad z naszym koszykarzem, Marcinem Gortatem - a dokładnie, ze względu na świetny zabieg graficzny, jaki został zastosowany w tym tekście. Sprawdźcie koniecznie, szczególnie jeśli sami gracie/graliście w kosza. Strony 36-37

Dlaczego mnie tu nie ma

2009-06-05T15:22:00.004+02:00

rys. niezastąpiony Paweł Zych

Rysunek chyba tłumaczy wszystko. Już za chwilę, już za moment zmienię stan skupienia ( w aspekcie społecznym rzecz jasna, no i duchowym). Przez te dwa ostatnie miesiące nie było czasu na blogowanie. Choć jako blogger zupełnie się nie sprawdzam. Raz, że regularność nie jest moją domeną, a dwa - nie mam aż tak silnej potrzeby ekshibicjonizmu i pisanie o każdej drobnostce na naszym podwórku komiksowym, mija się z celem trochę. Niemniej sporo się wydarzyło przez te dwa miesiące. Bardzo żałuję, że nie mogłem pojechać na BFK i pogadać z mr. Delisle. Trudno. A co do bloga, jeszcze tu wrócę.

chochlik klezmerski

2009-04-08T15:33:00.003+02:00

foto: First Second Books

Dziś w "Przekroju" recenzja- zapowiedź nowego komiksu Sfara. Niestety, z materiału drukowanego uciekł dopisek, że komiks ukaże się pod koniec kwietnia. Chochliki są przed świętami wyjątkowo aktywne. Przepraszamy za usterki.

Komiksiarz, czyli robotnik z drugiego planu

2009-04-06T22:43:00.012+02:00

copyright: www.asafhanuka. com

Co to za foto? To rysunki braci Hanuków - Tomera i Asafa. A rysunki owe to nic więcej jak projekty do głośnego filmu "Walc z Baszirem", który właśnie śmiga w polskich kinach i rozpisują się o nim media. Teraz przerwa na podziękowania za inspiracje do tego wpisu dla Przemka Pawełka (www.przemekp.blogspot.com), który właśnie wrócił z kina, a o bliźniakach Hanuka nic nie wiedział. Z resztą nie tylko on. W ostatnim tygodniu miałem w rękach kilka gazet, gdzie recenzowano ten film i żaden recenzent o komiksiarzach, którzy wywarli niebagatelny wpływ na oprawę graficzną tej animacji nie był łaskaw się zająknąć. - NIKT dosłownie . A bez Hanuków ten film tak by nie wyglądał. Dziwi to choćby dlatego, że ci rysownicy nie urwali się z choinki. Asaf robi ilustracje do "New York Timesa", "Forbesa" , "Newsweeka" i wielu innych magazynów, jego prace znajdziemy w katalogach poświęconych współczesnej ilustracji, no i stworzył obrazkową adaptację "Pizzeria Kamikaze" Etgara Kereta. Ale widocznie to za mało, żeby w Polsce ktoś go znał. A może to dystrybutor "Walca..." w materiałach prasowych dziennikarzy nie raczył o istnieniu Hanuków poinformować? Nawet jeśli nie informował, czasem warto pogrzebać w sieci.
Tak w ogóle to dochodzi do zabawnej powtórki z rozrywki - kiedy do kin wchodziło "Trio z Belleville" Chometa, o dyrektorze artystycznym całej produkcji - słynnym rysowniku Nicolasie De Crecy też nikt się nie pisnął A De Crecy podobnie jak Hanukowie swoim stylem rysunkowym wyznaczył charakter animacji, przy której pracował.
Trochę szkoda, że komiksiarz grzebiący nad filmem to taki robotnik z drugiego planu. Kto inny spija za niego śmietankę.

Ufff. To tyle frustracji. Marudzę, a sam bym mógł wystąpić w niechlubnych zawodach na najbardziej nieregularnie prowadzonego bloga. Konkurować mógłbym tylko z Karolem Konwerskim. Cóż, w ostatnim miesiącu czas płynął niezwykle szybko. Zrobiła się piękna wiosna, na moim osiedlu każda klatka i ławkach ma swoich partyzantów, którzy oblegają ją co wieczór na pogawędkach przy jednym piwku na trzech. Chciałbym ukraść im trochę tego zbędnego czasu, puszczonego z dymem tanich fajek.

A tymczasem dobranoc. Zapraszam do "Przekroju" w czwartek, "Machiny" gdzie też się zacząłem udzielać, a żeby dopełnić lanserksą formułę wspomnę na koniec o "Focus Historia" - tam z Pawłem Zychem co miesiąc robimy komiks historyczny. Zero patosu, anegdodtki z życia historycznych VIPów i ich niecne sprawki.

Kochana Polsko

2009-02-26T22:24:00.003+01:00

Fota zrobiona w drodze do pracy (przedmieścia Poznania). Jak widać, real life potrafi być prawdziwie komiksowy. Zabawne, że psa nigdy tam nie widziałem. Niech żyje cudowny język agresji. Jeśli macie coś równie ciekawego, wysyłajcie - zrobimy na blogu galeryjkę.